Laatste pagina (helemaal naar beneden scrollen voor pagina 1)

pagina 104

"Goede morgen. Recherche Nijmegen.
Brigadier Rottenberg ... collega Vreeman.
Mogen we even binnenkomen? Fijn."
"Toch niet weer over m'n ouders hè?"
"Jawel, inderdaad ... hier is een bevel
tot huiszoeking ... dus als we even ..."
"Maar ..." "U heeft onlangs een verbouwing
uitgevoerd, betreffende de badkamer? Ja?"
"Nou en?" "Zo meteen zal de firma Slopex,
wiens assistentie wij hebben ingeroepen
met behulp van drilapparatuur de nodige ..."
"Jullie denken toch niet dat ... " "Daar
zal je ze al hebben." "Maar dat is waanzin!"



Tuit, tuit
Linkeroor fluit
Suizend geluid in je slakkenhuis
Vooruit
Men praat over jou
Vooruit
Fluit, fluit
Rechteroor suist
Konkelgefoes en roddelgeluid
Kijk uit
Men praat over jou
Kijk uit
Uit spuit
Bocht gaat uit
Olifant blaast het verhaaltje uit
Echt uit
Ja uitgespuid
Echt uit.

pagina 104

"Enerzijds heeft het water de mens
al eeuwen lang gefascineerd, van de
andere kant is het een onontbeerlijk
element van menige nachtmerrie ..."
Terwijl Henk een appelcarré at bij de
koffie, naar de radio luisterde en wat in
de krant bladerde, viel zijn oog op een
foto van een man die de kleerhanger
in zijn colbert had laten zitten, toen hij
het aantrok. Het onderschrift vermelde
de naam Andreotti. Grrr, weg de krant
en de radio kon ook wel uit. Daar kwam
de buurvrouw aan. Of hij die uil niet
uit de boom kon schieten.



"Walter had toch een buks waarmee hij
's zomers spreeuwen uit de kersenboom
schoot?" "Nee, dat doe ik niet. Die gaat
vanzelf wel weer weg. Ik heb toen ik nog
klein was eens in het wilde weg in de
kersenboom geschoten en meende
dat er een spreeuw uit viel, maar ben
niet gaan kijken. 's Avonds trapte ik er
bijna op toen ik met pa coloradokevers
zocht in het aardappelveldje. Die plette
je onder je schoenzolen. Ik had een hele
hap uit het achterste gedeelte van de kop
geschoten. Maar ik ga niet op uilen schieten."

pagina 103

"En laten we nu eens veronderstellen dat hij
er uit zag als Greg Norman, maar Theo heette.
Zou dat niet geklonken hebben als: Teo, Tiu,
Dio, Dieu, Ju(-piter), Zeus. Tia, Jah, enzovoorts?
En zou zo'n man niet vreselijk aantrekkelijk zijn
geweest voor de vrouwen en dochters van
plaatselijke machthebbers? Leto van Delos.
Maia van Arkadië. Alkmene en Io van Argos.
Semele van Thebe. Aigina van Oinone. Danae
van koning Akrisos. Europa van koning Agenor
van Foenicië, Leda van koning Tyndaros van
Sparta, moeder van de schone Helena."



"Van vader Kronos had Theo het bovenrijk
geërfd. Maar hij was sterker gebleken dan
zijn broers Hades en Poseidon. Zo was het
rijk weer onder één vorst verenigd, zelfs
sterk uitgebreid naar het zuiden en oosten.
Misschien was hij, vergezeld van druïden,
ver naar het oosten geweest. Had Abraham
hem gezien onder de terebinten van Mamre.
Of waren tenminste verhalen over opperkoning
Theo in Mesopotamië doorgedrongen."
Twee docenten wilden Iens werkstukken liever
niet meer beoordelen. Maar ze verzamelde wel
genoeg studiepunten om verder te kunnen gaan.

pagina 102



Nog één keer kwam hij Carmenita tegen.
In het Renpaard was Henk aan het biljarten
met Manon, toen zij met André binnen kwam.
Dat was allemaal nog tot daarentoe geweest,
ware het niet dat zij zijn lievelings T-shirt aan
had. Dat Henk nog afgetroggeld had van Marie.
Een groen handbal-truitje met in witte letters erop:
St Gobain Tergnier. Hij legde zijn keu op het
biljard, liep op haar toe, nam het shirt bij de hals
en scheurde het tot aan de zoom open. "Zo!"
André had hij daarna ook niet meer gezien.
Misschien waren ze beiden naar Brussel.



Manon vertelde dat Ien helemaal doorgedraaid
was. "Ze heeft ontdekt dat de goden mensen
waren. Ze had het over een Theo en over een
golfer, Norman of zo." "Ja, Greg Norman."
Later had Henk er Ien zelf naar gevraagd.
"Probeer je voor te stellen. Een vorst maakt
een rondgang door zijn rijk. Daar verschijnen
rijk uitgedoste noorderlingen. Jonge blonde
goden, oorspronkelijk uit Gotland stammend,
maar door de klimaatsveranderingen gedwongen
hun zetel steeds verder naar het zuiden te
verplaatsen. Van Kreta naar Delos, uiteindelijk
naar de Olympos, de Mont Blanc. En de winters
brengen ze door in Ethiopië, zoals Africa toen
heette, in Marokko, Kythera de stad van Hera."

pagina 101



Al twee nachten had Henk niet zo goed
geslapen. In een boom achter de schuur
zat een uil die blafte als een dwergpincher.
In ontbijt had hij niet zo'n zin. Dan ging hij
maar eens bij opa Pot op de koffie. Kon hij
hem wat dingen vragen om Ien wat meer
weerwerk te kunnen bieden. Ien was namelijk
een beetje aan het doordraven. Ze ging nu al
verder dan die Wilkens en beweerde Knossos III
gelokaliseerd te hebben. Namelijk La Coruña in
Spaans Galicië. Maar ze was hem al voor geweest.
"Ja, ze zag een soort verbinding tussen Truro in
Cornwall en de Etrusken en wilde weten over het
begin van de ijzertijd, Elba en het Tolfa gebergte.



Nou zijn er drie legenden over de afkomst van
de Etrusken: het waren Lydiërs, Pelasgen of
van Lemnos. Er zijn wel degelijk aanwijzingen
voor een noordelijke invloed. De opkomst van
lijkverbranding. Urnenvelden, die voornamelijk
aan de kust gevonden worden. De positie van de
vrouw. Maar bovenal was ze geïnteresseerd in de
verhalen over hoe de helden van de Trojaanse
oorlog in Italië steden stichtten. Aeneas natuurlijk,
maar ook Antenor, Diomedes en Philoctetes."
"O, die van de stinkende slangenbeetwond."
"Dus jij hebt Sophocles of Ovidius wel gelezen?"
"Nee, maar ik heb een neus voor smeuïge details."

pagina 100



(Ien was aan het snuffelen in Manons kamer.)
Maar waarom rust mijn blik nu juist op die plaats?
Hoezo verhoogt die rommelkast mijn geestdrift?
Voorzichtig haal ik uit de linker rolschaats
Een bruinig flesje zonder enig opschrift.
Jij cocktail van giftige sluimersappen
Extract van obscure wetenschappen
Palfium, Rohypnol en Mogadon
Bijeen gespaard, gescoord door Manon.
Ze zegt: vasthouden is al een medicijn.
Alleen al het zien verzacht de pijn.
Dat ze 't innemen nog lang opschorten mag.
Naar open zee gedreven te ontmoeten
De spiegelglans die toont de eigen voeten
Naar nieuwe oevers lokt een nieuwe dag.



Das also war des Pudels Kern!
Manon was niet alleen een Aussteiger,
maar had ook nog een ultieme Ausstieg
achter de hand. Ien maakte zich er niet al
te druk om. In vorige eeuwen liepen er veel
mensen rond met altijd een capsule gif op zak.
Als je daar nou enige kracht aan ontleende.
Het werd romantisch genoemd. Maar ja,
toen liep je misschien ook meer kans
gemarteld te worden. Zou zij het leven als
een marteling ondergaan? Lijkt me niet.
Goethe's poedel
Komrij's kat
Ding an sich
Wat is dat?

pagina 99

"Mam, kan ik de auto nog eens lenen?
Ik ga verhuizen. Ik ga voorlopig bij Manon
wonen in de Ooij." "Wat? Is het uit met
André? En alles was toch koek en ei?"
"Niet meer. Ik heb de hele nacht bij Manon
doorgefeest met een stel mensen. André
verveelde zich en was al naar huis gegaan.
Met wie tref ik hem vanmorgen in mijn bed aan?
Met de Belgische vriendin van Henk Samrink!"
Ien had met Lili gebeld en gelukkig waren ze
zo kies geweest om afwezig te zijn toen ze
haar spullen op kwam halen. "Dat bezoedelde
bed kunnen ze houden." Voor ze weg ging
schreef ze nog snel een briefje en legde dat
op het bed. Er stond slechts: Val kapot ... i.



Henk draaide een paar keer goed hard
'Zeg maar niets meer.' Dat luchtte op.
Tot hij besefte dat Hazes ... a. heette.
Marie belde op een keer. "Over drie weken in
Brussel? Waarom ik niet meer mee wil doen?
Carmenita heeft weer een nieuwe vlam."
Afleiding vond hij in de reizen met Ien en
Manon. Naar Delft (Delphi), Dishoek (Hades),
Vlissingen, Biggekerke, Borssele, en niet te
vergeten Sint-Joosland want dat was immers
Ios, het eiland van Homerus. De theorie begon
hem steeds aannemelijker in de oren te klinken.
Vooral het argument dat het landschap, de rivieren
en de paardenfokkerij op grote schaal moeilijk te
rijmen vielen met het rotsige Griekenland en Turkije.
"Maar hoe kregen ze dan al hun paarden in die
bootjes naar Engeland? wilde Henk weten.

pagina 98

Omdat hij moe werd Carmenita steeds
achterop de fiets te nemen, leerde Henk
haar fietsen op de fiets van zijn moeder.
Eerst had hij er helemaal niet aan gedacht
dat ze niet zou kunnen fietsen. Ze kreeg er
al snel plezier in. Want ze had aan Manon
gevraagd of ze eens haar racefiets mocht
lenen. Toen had ze er meteen een gekocht.
Carmenita, Ien en Manon begonnen echt
een beetje samen te klitten, zodat Henk
wat meer op zichzelf aangewezen was.
Want met André wilde het niet echt klikken.
Misschien omdat ze wat op elkaar leken.
Uiterlijk in het geheel niet, maar hun gedrag.
Territorium, pikorde ... van dat soort dingen.


(Vogeltje, wat zing je vroeg)

Hé André, wat hoor ik nou?
Sliep Henks lief vannacht bij jou?
"Ja, ik schaam de ogen uit m'n kop.
Want gisteren na dat feestje
Dat ergerlijke feestje
Kwam zij nog even ..."
Zeg André, hou nou maar op.
Denk dat Henk 't wel verkropt.
Nee, jij bent niet niet de eerste die ...
Ik had al zo'n vermoeden
Zo'n donkerbruin vermoeden
Van Carmenita's dernier cri.

pagina 97



Wat neem je mee als cadeautje op een kraamvisite?
Henk dacht aan een boek van Knut Hamsun.
Om als ze wat groter zijn voor te lezen.
Zoals het spookverhaal uit 'Levensfragmenten'
over een jongen die een tand vind op het kerkhof.
Uiteindelijk vond hij Carmenita's idee toch beter.
Twee hele kleine zwembroekjes. Hoewel...
Maar Norma vond het enig. "Kijk eens Theo...
Leootje..." Paul meende zich te moeten verklaren.
"Ik had in stilte al voor 'Theo' gekozen, maar
ik wilde haar eerst laten en toen zij 'Leo' zei
wilde ik mijn keuze niet alsnog veranderen.



Paul was met de studie gestopt en was
net op proef bij een reclamebureau als
copywriter begonnen. "Ze vroegen me
naar voorbeelden van goeie commercials
en die vraag had ik verwacht. Toen zei ik:
De Oedipus-spots. Die van Calvé: 'Laat je
nog wat over voor onze Willem' pindakaas.
En van Bros: 'Pap, wil je met me trouwen?'
Of dingen die maar in je hoofd bijven hangen
als 'Fruitella' op een wijsje van Right said Fred.
Een slechte: 'Afte, pak Pyralfex.' Hoewel,
het feit dat ik 'm heb onthouden... nietwaar?"
Hij had net aan een belangrijke opdracht één
zin bijgedragen. Voor een ketchup uit Elst.
"Weet je nog, Henk, hoe de Engelse uitspraak
van Mark Antonisse soms voor hilariteit zorgde?
Wel hoe zou hij 'Queen of the south' zeggen?"

pagina 96



"Naar Dodewaard? Maar ik heb niet zoveel tegen
kernenergie. Sellafield... maar ga eens naar Weurt.
Tussen vuilverbrander en kolenvergasser."
"Nee niet daarom Henk, we gaan naar Dodona,
Delos en Lemnos. Dodewaard, Deelen en Lemmer."
"Met de auto?" wilde Manon weten.
"Ja, ik kan de Volvo van m'n moeder lenen."
"Viel Griekenland dan ongeveer samen met
Nederland? Ik bedoel het vermeende Griekenland."
"Je bedoelt Achaea. Nee. Bijvoorbeeld in Frankrijk
was de Argos, waar ze nu nog Argot spreken.
Het meest verraste me toch wel dat Knossos,
Oslo bleek te zijn." "Hè jammer, ik had al gehoopt
dat het hier was. Carnaval ... Knotsenburg ..."
"En waar zou Egypte liggen? Raad eens?"
"België?" waagde Carmenita.
"Nee bijna. Het departement Seine-Maritieme.
Dieppe is dan Thebe. Ik wil dat alles gaan bezoeken.
Ik ben nog meer reizen aan het plannen."



Carmenita dacht aan verre streken. "Dan ging
de Odyssee vast naar Zuid-Amerika?" "Weer bijna
goed. Midden-Amerika, namelijk Saba en Cuba."
Henk dacht aan heel dichtbij. "Zou de stuwwal
hier, die toch loopt van de Sint Jansberg tot
de Duivelsberg, ook niet een gebied met veel
heiligdommen zijn geweest? En verderop over
de grens in het Reichswald heb je bijvoorbeeld
nog een plaats die de Himmelsleiter heet.
Die dingen kunnen we op de fiets gaan bekijken."


Sint Jansberg


Duivelsberg


Reichswald

pagina 95



Manon was zowel thuis als van school
weggelopen en ging af en toe naar de
drop-out school Eigenwijs. "Die namen
zeggen me helemaal niets. Wie is nou
die Kirke of hoe heet ze ook al weer?"
"Sommige zeggen: Circe. De gevreesde godin,
met de vele toverdranken. Uit de Odyssee."
"Uit de wat? Een heks dus, een tovenares.
Circe klinkt al meer naar Zierikzee, vind ik.
Gebruikte ze ook al psilo's? Vast wel ..."
"Nou je het zegt. Ik ben wel allerlei kruiden
tegengekomen maar geen paddenstoelen,
geloof ik, moet ik straks eens nakijken."
"Kom vanavond eerst naar ons. Kunnen we
ze proeven. André en Lili gaan ook mee."
"Kan ik nog iemand meebrengen?" "Oké."
"Heet hij echt Femios?" "Nee, Henk."



Ik ben een puntig kaalkopje
Pluk mij en eet mij op
Dan zal ik jou vertonen
De wereld op z'n kop

My secret charme is
They can't figure me out
My secret wish is
Big secret power
I reckon inna
RRaggamuffinstyledubbbbb

(I Man On)

pagina 94



Ik zeg onze volksschrijver na:
Ja, jongens en meisjes,
zoals jullie allemaal hadden kunnen weten,
ligt Troje helemaal niet in Turkije.
Nee, alle knuffelkonijnen en
geheim gemartelde jongens
weten heel goed waar Troje gelegen was.
In het perfide Albion. In de Gog Magog heuvelen.
Jullie zullen zeggen: is dat niet uit de bijbel?
Ja, bij Ezekiël en ook uit de Apocalyps.
Maar in de zestiende eeuw stonden de heuvels
van Ditton Woods ten zuiden van Cambridge
nog bekend als Gog Magog.



Niet gedacht he?
De stem,
van ome Gerard,
óók nog te zullen horen,
ook nog te zullen hóren.
(en die van ome Fons)



Ja, beste lezers,
U zult het misschien
niet meer gewend zijn,
zo aangesproken te worden.
Wat wil nu het geval?
Eendje Kwak en de Knobbelzwaan
almede de broers Eekhoorn en Konijn
hadden gedacht dat
de Tijd wel Rijp zou zijn
om de Waarheid te onthullen dat
de klassieke, of beter de pré-klassieke verhalen,
zich in plaats van rond de Middellandse Zee
in het Keltische, of beter het pré-Keltische
Europa van de Atlantische kust afspelen.

pagina 93



Manon was een tijdje geleden naar Zeeland geweest
om psilo's te plukken. Die moesten inmiddels wel
goed gedroogd zijn. "Bij Uden of de provincie?"
"De provincie. Ergens in de buurt van Zierikzee."
Iens belangstelling was opgeveerd. "Nou, dat is
toevallig zeg. Laat ik nou net een boek aan het
lezen zijn, van Iman Wilkens, waarin hij beweert
dat Schouwen het eiland van Kirke, Aiaia zou zijn.
Zierikzee en de talloze 'kerke' uitgangen moeten
daar nog aan herinneren. Hij heeft ook de vraag
opgelost waar Erembië ligt. "In de Peel zeker?"
"Nee Henk, dat is de Pylos. Erembië is Eramecourt
in noord-Frankrijk, Picardië. Ja, ik ben er helemaal
ingedoken. Ben nu bezig met een aan aantal boeken
waar hij zich op baseert." "En Ithaka dan?" "Cadiz."
"Is geen eiland, Ien." "In de bronstijd wel."

pagina 92



Henk was Ien en Manon tegengekomen
in de Lange Hezelstraat en ze hadden
hem gevraagd te komen kijken naar een
optreden van Manons ragamuffinband die
avond in Doornroosje.



"Hé, die Femios." Ien stelde voor even
een espresso te gaan drinken. "Goed."
Manon wilde een kopje heet water.
Uit haar rugzak haalde ze een rond
blikje met groene thee.



"Ik neem nooit uppers. Niet meer.
Ik zo'n beetje alle dope uitgeprobeerd,
maar ik heb al zoveel energie van mezelf,
dat ik dan zo'n beetje uit m'n vel spring.
Af en toe neem ik downers. Maar de enige
interessante dope is eigenlijk die waar
je lichtjes van gaat hallucineren.

pagina 91



Er zijn ogenblikken dat een mens zichzelf
een klap voor z'n kop zou willen geven.
"Crazy ..." Goed beschouwd mocht Ien
nog blij zijn dat ze maar tot haar middel
door het ijs gezakt was. Daar in de Ooij.
Op de Waaldijk stond een meisje met een
racefiets. Evenals Cuzzi uit 'de vuilnisroos'
van Ben Borgart werd Ien 'gekonfronteerd
met een ternauwernood aan het kind-stadium
ontgroeid meisje.' Maar gelukkig wapperden
er geen haren 'als dubieus bewijs van ernst en
echtheid.' Wel was ze toevallig in een oranje
trainingspak gekleed. "Ben door het ijs gezakt"
zei Ien om de situatie enigszins te verklaren.



"Moet je mijn trainingsbroek even aan?"
"Is me te klein" zei Ien. "Denk van niet.
Het is erg rekbaar spul. zie je." "Crazy ...
je heet toevallig toch niet Ellie Jurriaans, he?"
"Nee, Manon ... hoe zo?" "Nee, laat maar."
"Neem nou maar. Ik heb er nog een fietsbroek
onder aan. Als je wilt, kunnen we jouw spullen
bij mij drogen. Ik woon verderop. Op het terrein
van een oude steenfabriek. Gindse schoorsteen."
"Ja, is goed. Wil je even m'n schoenen halen.
Die zitten onder de snelbinder. Mijn fiets staat
een bocht terug ergens tegen een boom aan.
Een licht-blauwe fiets en suède schoenen.
Wacht, het sleuteltje zit nog in die natte rok."

pagina 90

"Je had het ze eerst moeten vragen."
Misschien, daar is het nu te laat voor.
Ik heb vanmorgen een drilboor gehuurd.
Trouwens, zo ingrijpend wordt het ook niet.
De wasmachine kan naar de garage, die
staat toch leeg. Verder hoef ik er alleen
de douchebak uit te slopen ... badkuip erin ...
wat tegels er tegenaan ... een nieuwe kraan ..."
" Jaja, dat zal wel." Carmenita kreeg gelijk.
Henk is er een week mee bezig geweest.
En dat van die kraan heeft hij maar laten zijn.
Een bad vullen gaat ook via de douchekop.



Van het voorschot op de uitkering had hij een
nieuw tweepersoons bed gekocht. Zodat ze
weer naar zijn eigen kamer konden verhuizen.
Zijn bromfiets was verkocht, maar Carmenita
had toch bij moeten leggen voor de badkamer.
De glans van de eerste verliefdheid vervaagde.
"... alleen, je maakt me nooit complimentjes of zo."
"Wel, laatst nog." "Noem je dat een compliment:
'wat zit je broek weer leuk.' Dat kan toch alleen
sarcastisch bedoeld zijn." Je zegt het toch ook
van haar?" "Je weet best wat ik bedoel Samrink."
"Wil je dat nooit meer doen?" "Wat?" "Me bij de
achternaam noemen." "Als jij niet meer ..."

pagina 89



Twee van de draaiorgels had Mirjam nog
wel geërfd van haar vader. Diens vader
was nog een echte 'mausifalliratski' geweest.
Zo'n man die met zijn buikorgel rondtrok en
ijzerwaren, sponzen, borstels, wat al niet meer
verkocht. Een Oostenrijkse oorlogsinvalide
die in plaats van een pensioen een draaiorgel
had gekregen. Mirjams vader was in 1935
uit Duitsland gevlucht. Het leek wel of iedere
generatie een stap verder naar het westen
deed. Dat zou Henk te denken moeten geven.
Er waren al eerder mensen aan de deur geweest,
die enorme prijzen geboden hadden voor een
pierement. Maar Nederland probeerde ze in
eigen land te houden. Nationaal cultuurbezit.



"Ik ga m'n bromfiets ook verkopen en ik ga
een uitkering aanvragen. Kunnen jullie voor
jullie gaan een paar formulieren of verklaringen
ondertekenen. En allemaal dat soort dingen als:
hoeveel de vaste lasten zijn, en dat soort gedoe."
Carmenita dacht: "Kunnen we binnenkort weer
in een voorouderlijk bed slapen." Met zijn tweeën
in dat eenpersoonsbed bleef toch behelpen.
"Nemen jullie Monza en Kazan weer mee?"
"God dank." mompelde Carmenita onhoorbaar.

pagina 88

O, zinnen die met met 'O' begonnen
Toen dichters nog zwijm'len vermochten
gezeten bij ruischenden watervallen
Onder avondlijken zwerken.

O, die verhalen van een arg'loos beminnen
Dan wel teder, weemoedelijk smachten
Van geest, ziel of droom van zinnen
Zinnen die met 'O' beginnen.



"O, ik denk dat ze helemaal niet over Boet
zullen beginnen, Henk. Ze weten het wel.
Zoals ik ze deze dagen heb meegemaakt ...
je ouders ... nee, daar zijn ze te taktvol voor."

"O, we moeten iets met je bepraten, Henk.
We willen voor langere tijd weer terug naar
Ierland gaan en om dat alles te financieren
gaan we de hele orgelrataplan verkopen."

"O, dat menen jullie toch niet. Wat? ...
Morgen komt er al iemand? Nee, nee,
ik weet dat Boet en ik ook onze eigen
weg zoeken. Dus natuurlijk jullie ook."

pagina 87

Niet zo lang nadat Marie terug naar Brussel
was gegaan, liet de moeder van Carmenita
weten dat ze binnenkort naar huis zou komen.
"Ik zie niet in waarom ik je moeder beter niet
kan ontmoeten. Wat is dat nou? Ik bedoel,
als ze hier nou weer komt wonen, misschien
wel met haar pater, dan zijn we zo weg hoor.
Maar we hoeven nu toch niet op stel en sprong
te vertrekken." Terwijl hij zo bezig was, dacht
Henk opeens aan één van de weinige raadgevingen
van zijn vader. "Vóór je van plan bent wat langer
bij een vrouw te blijven, bekijk haar moeder eens.
Er is een goede kans dat ze op haar gaat lijken.
Of nog beter, de grootmoeder. Karakters slaan
vaak een generatie over." Iets van die strekking.



"Nee, geen sprake van. Ik weet precies hoe dat
zal gaan. Voor mij wordt dat heel beschamend,
maar ook voor jou zou het geen pretje zijn. Echt,
geloof me, je zou voortdurend gewikt en gewogen
worden. En ik had sowieso altijd ruzie met haar.
Ik ga op vakantie. Je kunt mee komen als je wilt.
Waar zullen we naar toe gaan? Tijd zat. Het duurt
nog maanden voordat Marie die productiemensen
zover heeft. Ik voel wel wat voor Sicilië, daar is
het nu nog lekker warm." En zo was het ook.
Na drie heerlijke weken besloot Henk dat hij
er geen enkel bezwaar tegen had om Carmenita
aan zijn moeder te laten zien. Vanaf Zaventem
belden ze Marie, maar toen die niet thuis bleek,
zijn ze meteen naar Nijmegen doorgereisd.

pagina 86

Carmenita en Henk lagen samen in bad.
"Marie, met haar slot. Strauss heeft het laatste
er al over gezegd." Ze zong Henk voor:
"Gibt es einen der nicht trivial ist?" Uit Capriccio.
Toen vroeg ze hem wat voor muziek hij bij zijn
begrafenis zou willen. "Geen idee ... en jij?"
"De muziek die je nu hoort. De symfonie
nr. 44 in E-mineur van Joseph Haydn. Hij heeft
het voor zijn eigen begrafenis gecomponeerd.
Het langzame gedeelte althans. Maar ze hebben
bij zijn dood het requiem van Mozart gespeeld."



"Het liefst stel ik me mijn dood voor zonder
begrafenis. Meer zo als in indianenverhalen.
Dat een oude krijger zijn dood voelt aankomen
en zich dan terugtrekt op een geliefde eenzame
plek om er rustig het sterven af te wachten.
Ooit hield ik eens een spreekbeurt op school
over Slauerhoff. Van Paul overgenomen, maar
ik had er een rijmend slot aan gebreid.
Ik geloof dat ik nog weet hoe het ging."
Hij wou een eerlijk zeemansgraf
Dat wou ie al van jongs aan af
Of is het nou: van jongs af aan
Afijn, 't is niet zo gegaan
Tenslotte vond ie z'n Elysium
In een rusthuis te Hilversum.

pagina 85

Snajper, snajper
Stop je geschiet
Hoor je onze bede niet?
We gaan hout sprokkelen
Tussen het puin
Maar dit jaar niet
Voor het zonnewendevuur
Dat vieren we niet
Zegt de oude Radomir
Heilige heilige Samovar
Wie staat er achter gene spar?
Slaviër of Ottoman?
Dracula of Peter Pan?
Snajper, snajper
Hoor je niet?
Spaar de zingers
Van dit lied.



Carmenita wou contactlenzen.
"Nee, geen contactlenzen, componisten
dragen brillen. Wel zou je je snorretje ook
kunnen blonderen... oei dat was tegen
het zere been." "Pfoe, ik kan daar best tegen.
Jij bent juist eerder op je teentjes getrapt...
Enkidu." Ze wist dat hij gruwde van het
koosnaampje dat ze voor hem had bedacht.
"Ça suffit. We moeten vandaag hard werken."
Net nu het zo goed opschiet. Ik moet over twee
weken in de slag met de producent en over
dat einde ben ik nog helemaal niet tevreden."
Marie hield de wind er goed onder.

pagina 84



Marie had een idee "Als we de zaak nou nog
eens verplaatsten, of misschien beter, terug
naar Oudenaarde (Odenaarde, zei ze) brachten.
We zouden alles kunnen reconstrueren. Ook
het einde waar de inwoners hun kaarsen weer
ontsteken aan de rug van het blote meisje."
Carmenita wilde alleen de grondgedachte
gebruiken en daarvan iets geheel nieuws maken.
"Ik zou het liever in deze tijd zien spelen.
Het verhaal begint met kinderen die hout aan
het sprokkelen zijn voor het zonnewendevuur.
Als we dat zo laten, moeten we ook nog een
kinderkoor organiseren. En waar bestaat dat
gebruik nog? Op welke dag wordt het gevierd?"



Dat kon opgezocht worden. Bij Strauss heette
het in het Beiers: heilinga Veit. Dus Sankt Veit
of Sint Vitus en dat is 15 juni. Maar in Vlaanderen
vierden ze de langste dag, of liever de kortste
nacht op Sint Jan (Johannes de Doper): 24 juni.
"Weet je waar ze zwaar om brandhout verlegen
zitten? In Bosnië." "Maar Henk ... dat is het.
Ik zie het al voor me. Een kapotgeschoten stadje,
kinderen die hout zoeken in het puin, heel bang
voor sluipschutters. Van de burgemeester maken
we de commandant van een strijdgroep. En in die
bende vecht het 14-jarig vriendje van één van de
meisjes ..." Marie begon op dreef te raken.
Henk maakte de tekst voor het openingslied.

pagina 83

Henk en Marie hadden in de keuken gezwegen
in de hoop toch een woordje te kunnen opvangen.
"Maak je niet ongerust, hij neemt het, geloof ik,
niet slecht op en hij is natuurlijk kwaaier op mij
dan op jou. En op jou Marie, hij denkt zelfs dat
jij er achter zit. Hij wilde me, alleen het idee al,
meenemen naar Zuid-Afrika. Enfin hij ziet maar."
Er waren meer dingen waar Henk zich zorgen om
maakte. Zoals het feit dat hij maar met enkele
honderden gulden op zak was vertrokken zodat
hij nu al twee weken op hun kosten leefde.
Ook weer niet al te grote zorgen. Het scheen
dat Carmenita leefde uit de korf zonder zorg.



Richard Strauss Ernst von Wolzogen Richard Wagner

Strauss en de tekstdichter von Wolzogen hadden
voor 'Feuersnot' de handeling van de sage
'Het gedoofde vuur van Oudenaerde' naar
München veplaatst om de stad een kool te stoven.
Zowel Richard Strauss als zijn grote voorbeeld
Richard Wagner waren door de Beierse stad
niet altijd even vriendelijk behandeld. Dus legt
hij de held Kunrad deze woorden in de mond:
"Sein Wagen kam allzu gewagt euch vor,
Da triebt ihr den Wagner aus dem Tor
Den bösen Feind, den triebt ihr nit aus
Der stellt sich euch immer auf's neu' zum Strauss."

Een fragment uit Feuersnot:

pagina 82



Het 'dopo' van Capriccio klinkt net iets beter
dan het 'e poi' uit de titel van Salieri's opera
van zo'n 150 jaar eerder. Stefan Zweig maakte
Strauss attent op het libretto hiervoor geschreven
door een priester genaamd Casti, maar wilde het
niet voor hem bewerken omdat Strauss onder de
nazi's was blijven doorwerken. De Uraufführung
in 1942 was 'Unter der Schirmherrschaft des
Herrn Reichsministers Dr Joseph Goebbels.'
In 1786 was België nog de Oostenrijkse
Nederlanden en keizer Jozef II had ter ere
van het bezoek van de gouverneurs-generaal
van de Oostenrijkse Nederlanden, een feest
georganiseerd waarbij zowel een stuk van Mozart
als van Salieri werden opgevoerd. Prima la musica
e poi le parole, en van Mozart: der Schauspieldirektor.



Daarna begonnen Carmenita en Marie een heel
gesprek over de film Amadeus, die Henk niet gezien
had. Hij kon pas weer inhaken toen ze het hadden
over de oorzaak van het gerucht van de vergiftiging
van Mozart door Salieri en Henk het woord: Poesjkin
opving. Zo kon hij het gesprek op Onegin brengen.
Dat hij ooit met een vriend en een vriendin van
school wat had willen schrijven en dat hij ...
Toen opeens de telefoon ging en Carmenita
met handgebaren hen naar de keuken stuurde.
Met haar lippen vormde ze de zin: Boet aan de lijn.

pagina 81



Soms, nee vaak, was de conversatie tussen
Marie en Carmenita voor Henk geheel niet
te volgen. Wanneer ze in muziekterminologie
praatten of bijvoorbeeld over hun kennissen.
Ook een opmerking als "... dat Bolwieser net zo
eindigt als Siddhartha." ging hem boven de pet.
Dan vroeg hij ook niet om uitleg. Hij luisterde
eigenlijk alleen nog naar het gekabbel van hun
stemmen en zat verliefd voor zich uit te staren.
Of hij bedacht: "als Boet hier binnenkort maar niet
voor de deur staat." Maar toch slaagden zij erin
om Henk bij hun artistieke werk te betrekken.



Carmenita speelde hem stukken voor op de piano.
"Kijk, ik zal het je uitleggen aan de hand van de
partituur van Capriccio. Stel je voor: een zaal in
rococcostijl. Dichter Olivier en musicus Flamand
die zich 'verliebter Feinde' en 'freundliche Gegner'
noemen, willen de Gräfin laten beslissen tussen
hetgeen zij voor staan. Hier op bladzijde 16 zingt
Olivier: 'Wort oder Ton?' en dan antwoordt
Flamand: 'Sie wird es entscheiden.' Olivier weer:
'Prima le parole dopo la musica!' Flamand:
'Prima la musica dopo le parole!' dus ..."
"Ho ho, even wat langzamer. Ik kan wel noten
lezen, maar het is meer één voor één decoderen.
Als ik mijn vader hielp bij het orgelboeken stanzen.
Eens kijken of ik het nog kan: f f f a ..." "ja, de
verhoging naar a staat dan voor het vraagteken."

pagina 80



"In de logeerkamer huist Marie al een paar dagen.
Dus waarom kom je vannacht niet bij mij slapen?
Of wil je per sé op de sofa slapen, nee toch?"
"Nou ik dacht eerst dat jullie misschien wel
bij elkaar sliepen ... maar nu je het vraagt ..."
"Marie wacht nog op haar Kokoschka, Mahler,
Gropius of Werfel en houdt ondertussen een
soort Zemlinsky aan het lijntje. Of zeggen je
die namen niets?" "Alleen Mahler ken ik."
"Ik vergelijk haar met Alma Mahler, toen nog
Schindler geheten, die haar jonge muziekleraar
Alexander von Zemlinsky alles toestond, behalve
zoals ze dat noemt: tot het uiterste te gaan.
Om dat te bewaren voor iemand die
vermoedelijk meer naam zal gaan maken."



"De vergelijking is trouwens van Marie zelf.
We kwamen er op door het verhaal van Feuersnot.
Ook daar wordt een minnaar aan het lijntje gehouden,
maar dan niet alleen figuurlijk. Aan een touw in een
mand waarin ene Diemut hem 's nachts omhoog
zou hijsen blijft Kunrad halverwege bungelen.
Maar genoeg over anderen. Laat ons het over..."
"Laat ons ... naar de slaapkamer gaan."
"Dit is nog het bed waar mijn ouders in sliepen."
"Ik ... eh, heb eigenlijk ook nog nooit ...
eh, ben ook nog nooit tot het uiterste gegaan."
Dat zou er die nacht ook niet van komen.
Wel leerde ze hem haar te vingeren en
kwam hij al klaar toen ze zijn ontblote eikel
tussen haar best wel grote borsten kneedde.

pagina 79



"Ik zal er geen doekjes omwinden" zei Carmenita.
"Het is uit met Boet. Ik heb je broer aan de dijk
gezet." Marie corrigeerde: "Nou ja, eigenlijk moet
je dat nog doen, hij is alleen met ruzie weggegaan."
De kippenlevertjes begonnen Henk allengs minder
te smaken, maar naarmate er meer gedronken werd
begon hij zich wat losser te voelen en gedragen.
's Avonds bakten ze nog een keer frieten en maakten
plannen om de volgende dag naar Brussel te gaan.
Ze zouden in bibliotheken materiaal zoals libretti
en partituren gaan zoeken. Van Richard Strauss:
Feuersnot, Ariadne auf Naxos en Capriccio.
En van Antonio Salieri: La grotta di trofonio
en Prima la musica e poi le parole.



Het was overigens het verhaal van Trofonio
geweest dat de aanleiding vormde om Henk
uit te nodigen. Samen met Marie had Carmenita
in een Opernführer zitten bladeren om de
inspiratie een duwtje in de rug te geven.
De tweelingdochters van een zekere Aristone,
Ofelia en Dori mogen zelf hun aanstaande kiezen.
Maar dan ontdekken de mannen van hun keuze
de grot waar Trofonio bewerkstelligt dat de
karaktertrekken worden verwisseld en dat leidt
dan tot de gebruikelijke kronkelingen van de
Arcadische intrige en natuurlijk een happy end.
"Weet je, een keer bracht Boet zijn jongere
broer mee en eigenlijk leek me die ... Henk
heet hij ... minstens zo leuk en nou dacht ik ..."
"Meteen opbellen." had Marie toen gezegd.

pagina 78

Heeft het roerig Rijnland reeds vernomen
Dat Henk Samrink in België is aangekomen?
Jullie Bataven, Sugambren of Usipeten
Of hoe die stammen daar ook mogen heten
Wordt bericht hoe een kort telefoongesprek
Zou leiden tot een hals over koppig vertrek.
Net voordat hij naar Amsterdam zou gaan
Maakt hij die beslissing gauw ongedaan.
"Zin om in Trofonio van Salieri te figureren?
Ook al moet je daarbij wel uit de kleren?"
En op Carmenita's openhartige vraag
Antwoordde hij: (je raadt het) "allicht, zelfs ..."



Op het station van Heist-op-den-Berg herkende
hij haar nauwelijks met dat spierwitte haar.
Ze had het gebleekt met een goedje dat
vroeger spuma batava genoemd werd.
Thuis stelde hem voor aan Marie Morneau,
de regisseuse met wie ze mocht gaan werken
aan wat in de opdracht stond omschreven als:
een muzikale opvoering van hooguit twee akten.
Dat van die naaktrol was een plagerijtje geweest.
"Zek gerust Marie, oor ..." In zijn verwarring
had Henk "mevrouw" of zo iets gemompeld.
Onder het eten noemde ze hem: poil de carotte.
"Peenhaar" verklaarde Carmenita. "Haar oudoom
Jules Renard schreef de roman Poil de Carotte en
zodoende ..." Marie: "et is ook een eenakter."
Carmenita probeerde Marie na te doen. " Et kan
me niet skelen of et een vortel of een peen is."
Henk voelde zich niet helemaal op zijn gemak.

pagina 77

"Pfff... was dat schrikken... hoe wisten jullie
dat ik weer thuis was?" "Dat wisten we ook
niet, wel Walter?" "We waren zo van slag en
toen die motoragent vroeg of hij iemand kon
waarschuwen heb ik zonder nadenken ons
telefoonnummer genoemd, denk ik... en toen
kwamen de ambulances en moesten we toch
nog naar het ziekenhuis. En zo meteen naar
de dierenarts. Ik geloof dat Monza er het ergst
aan toe is." "Waren jullie met de aanhanger?"
"Nee, we hadden ze gewoon op de achterbank.
Dat is vermoedelijk hun redding geweest.
Ze zijn met de dierenambulance mee."



Henk moest het schrift nog terugbrengen.
"Hoi, Ien. Ik heb het gehoord van Tony.
Eh... over Tony. Gaat het weer een beetje?"
"Ik heb geen tijd om er veel aan te denken.
Ben hard aan het werk want ik heb nog
maar een paar dagen voor mijn scriptie.
Gelukkig helpt de opa van Paul een beetje.
Hij had het idee om bij gebrek aan materiaal
het onderwerp uit te breiden met de theorie
van Robert Graves over de rol van de grote
moedergodin in de oudheid. Het lukt wel"

pagina 76

Ook Ien kreeg een telefoontje. Van haar moeder.
Maar met een veel slechtere boodschap.
"Tony is dood." "Wat?..." "Kom onmiddellijk
naar huis, we gaan vanavond nog naar Engeland."
En in de trein onderweg naar Zeebrugge:
"Maar hoe kwam hij dan aan die boot?"
"Ik weet ook alleen maar dat wat zijn zuster
mij over de telefoon verteld heeft. Hij had pas
een klein jacht geërfd van zijn oom Reggie,
de bokspromoter. Net als hij een zwart schaap
in de familie Sarie." "Denk je dat wij hem nog
zullen moeten identificeren?" "Zijn zuster zei
dat er niet veel te identificeren viel, de kajuit
en het lichaam waren totaal verkoold geweest.
Ze hadden zijn ... tandarts moeten raadplegen.



"Als ik iets uit mijn gedachten wil bannen, ga ik in
gedachten rare liedjes zingen als: zeg heb je 't al
gehoord van ome Thijs ..." "Goh ik ook. Laatst nog:
Somebody's watching me. Van Rockwell of zo ...
Ik zie er wel tegen op. En dan ... twee wildvreemde
mensen die ik opa en oma moet gaan noemen?"
"Dat hoeft niet. Het zal allemaal wel meevallen."
"Maar Tony mocht ze toch ook niet al te graag?"
"Nee, althans hij praatte er liever niet over."
"Van oma, ik bedoel jouw moeder, herinner ik me
dat ze me vertelde dat die vlekken op de maan
geen gezicht vormden. Mensen zien al gauw
gezichten in wolken, rotsen en boomstronken.
Maar dat als je goed keek, was het duidelijk
een oud vrouwtje met een takkenbos op haar rug.
"De schaduw van een haas, toen ik klein was."

pagina 75



Het was zo stil thuis en ook op straat
en Henk wist niet hoe lang hij al uit het raam
stond te kijken of waar hij naar had gestaard.
Maar de zon was inmiddels ondergegaan
en nu stond parmantig daar venus te stralen
boven de wiegende prilgroene leilindebladeren
tegen de donkerblauwe lucht waarin andere
planeten of sterren ontbraken, ook de maan.
Slechts de stoeptegels weerkaatsten
de zwak oranje gloed van straatlantaarns.
De rechterhand in de linkerelleboog gehaakt
terwijl de linkerhand zich bevond achter
de biceps van de ook gebogen rechterarm.



Hij werd uit zijn overpeinzingen opgeschrikt
door de telefoon. "Met Henk." "Samrink?...
Ananasstraat?" "Ja eh..." "U spreekt met
agent van Geest van de rijkspolitie.
Walter en Mirjam Samrink, zijn dat uw ouders?"
"Eh ja..." "Zij hebben hedenmiddag een ongeluk
gehad met de auto... ergens bij Grave."
"Bij Grave...?" Zo verbouwereerd was hij dat
hij vergat om... "Nee, maakt u zich niet ongerust.
Ze zijn zo goed als ongedeerd, maar voor
röntgenopnamen naar het Radboud ziekenhuis
gebracht voor alle zekerheid, maar de auto is
total loss." "Ja bedankt, ik ben al onderweg."

pagina 74

Maar later begonnen ze over televisieprogramma's
te praten en ze zouden pas uitgaan tegen enen.
En André begon al wat minder sympathiek te
worden in Henks ogen, toen hij zei: "Ik heb drie
studierichtingen overwogen: culturele antropologie,
pedagogiek en kunstgeschiedenis, omdat je daar
de meeste vrouwen vindt." Toen hij Ien haar
wenkbrauwen zag optrekken, verdergaand:
"Ik ben heel blij met mijn uiteindelijke keuze,
anders had ik jou misschien nooit ontmoet."
"Slijmbal. Weet je hoe jij zijn keuze bepaald
heeft?" "Dobbelstenen?" "Bijna, I Tjing."
Paul keek Henk aan en leek te vragen:
"Zullen we dan maar gaan?"



Wat Paul niet wist was dat Henk met een bedoeling
was gekomen. "Dat schrift dat we op school
bijhielden, Ien, je weet wel, met onze teksten...
Dat heb je toch nog? Hier toevallig?"
"Ja maar, wat wil je daarmee?"
"Bewerken... opnieuw vertellen, er een boel
in veranderen en nog veel meer... ik weet het
nog niet precies. Het leek me gewoon..."
Ik weet het ook nog niet, ik wil het graag
zelf bewaren voor later."
"Bewaren... later..." smaalde Henk.
"Goed, maar laat me het dan minstens kopiëren.
Dan breng ik het deze week nog terug."
Alleen aan Paul had Henk iets over zijn filmactiviteiten
verteld en die kon zich er wel iets bij voorstellen:
"Een scenario of script misschien, Henk?"

pagina 73



"Mijn voorstelling van antropologisch veldwerk is
al behoorlijk bijgesteld. In barre omstandigheden
de laatste wilden lastig vallen met camera's en
cassetterecorders. Chagnon had zelfs ponskaarten.
Een beetje de witte sjamaan uithangen, of je nu
wilde of niet, je werd in die rol gedwongen.
Spannende verhalen, maar behalve dat ook
tamelijk weerzinwekkend. Nee, dan onderzoek
naar de Picten, een niet meer bestaand volk,
waar je hooguit nog sporen van vindt in Schotland.
Archeologische antropologie, bestaat zo iets?"



Ze plaagden Lili met het feit dat ze vegetariër
was, maar die liet zich niet op de kast jagen.
"Gebruik je de pil dan ook niet?" "Nee, ik kom
uit Oss en weet heus wel waar de Organon haar
pillen van draait, je kan de bakken met organen
van de ene naar de andere fabriek zien rollen.
En begin nou niet over condooms, waarvoor brute
insnijding en uitbuiting van arme derde wereld
rubberbomen noodzakelijk is, zoals iemand ooit
tegenwierp, want dat is flauw. Waarom zou je
eigenlijk de pil nog gebruiken als je hem toch al
principieel een kapotje omdeed om je tegen allerlei
virussen te beschermen?" Paul probeerde het gesprek
op een ander onderwerp te brengen, maar Henk kon
niet laten te zeggen: "Hij gaat vader worden."

pagina 72



Ien deed een werkgroepbegeleider na:
"Een werkstuk over de Yanomami, Ine?
Leuk voor de middelbare school, aan de hand
van populair-wetenschappelijke boeken, maar
hoe moet ik het zeggen, net alsof een eerstejaars
kunstgeschiedenis "iets over Rembrandt wil doen."
(Waarbij hij irritant aanhalingstekens met zijn vingers
maakte.) Kijk ik heb hier een lijst met achttien
onderwerpen, waarbij ik me sterk maak dat jij
hier niet iets interessants uit weet te halen."
Vanwege haar vaders herkomst had ze maar
Alleged matriarchy of the Picts gekozen.
En André uit dezelfde lijst: Genetisch onderzoek
en rassentheorie. "Doodsaaie kost, maar ja..."



Desalniettemin was Ien allerlei over de Yanomami
gaan lezen. Vooral omdat er over de Picten in de
universiteitsbibliotheek welgeteld één boek
en één tijdschriftartikel te vinden waren.
Dus had ze Tony geschreven met een paar
verwijzingen die ze had gevonden, of hij niet eens
in Manchester of Liverpool kon gaan zoeken.
Tony was namelijk weer in zijn geboorteplaats
Heysham gaan wonen en werkte op de ferry
naar the isle of Man. "That's my girl", schreef hij
terug op een briefkaart. "p.s. it might take some time."
Het was al een maand geleden. Ze zou hem er nog
eens aan moeten herinneren. Er waren nog vier
weken voor ze het werkstuk in moest leveren.

pagina 71



"Gelukkig dat ik Ineke uiteindelijk haar gang heb
laten gaan." zei Martha Haverkamp tegen Henk.
"Ze wilde uiteindelijk zelf zo snel mogelijk weg
daar boven die bar, toen ze al twee keer op de
trap was lastig gevallen door dronken kerels.
Eén had er zelfs aan haar deur staan wrikken.
Kan je na gaan... Waar ze nu woont?
In het souterrain van een studentenhuis aan
de van Slichtenhorststraat waar mede-eerstejaars
culturele antropologie André Otten een kamer heeft.
En al na twee weken is ze thuis komen informeren
naar het antieke tweepersoons bed op zolder.
Dus jullie begrijpen wel... En het huisnummer?
Dat moet ik even opzoeken. Of... het huis
had ook een naam: Blanding House.
Op zo'n rustieke plank geschilderd, weet je..."



Behalve een heel kleine keuken bestond het
souterrain slechts uit Iens kamer, nou ja kamer...
Zo waren er geen ramen te ontdekken en de
bedompte ruimte werd bijna geheel in beslag
genomen door een antiek tweepersoons bed.
Dus werden Paul en Henk doorgesluisd naar
de kamer van André op de tweede verdieping.
Een kamer met twee ruime sofa's, een bakbeest
van een televisie, een groot metalen bureau naast
een psychedelisch beschilderd tienerbureautje.
Er werd bier gehaald bij de cafetaria om de hoek.
Een meisje dat Lili heette kwam er bij zitten.
Later rookten ze nederskunk uit een waterpijp.
"Gatver, kan je net zo goed oregano gaan roken."

pagina 70



Ik stel u voor (want mijn verhaal moet
toch verder) aan nog een figuur:
Vijf werst van Nijmegen... nee niet goed.
Speel bij Gontsjarov leentjebuur!
Een alledaagse geschiedenis.
Iedereen in het huis van Anna Otten,
de eigenaresse van een bescheiden
semi-bungalow in Schijndel, was
die morgen voor dag en dauw op.
Zelfs André, hoewel hij gewacht had met
opstaan tot hij stemmen in de keuken hoorde.
Tot die tijd had hij door de geopende gordijnen
naar de opkomende zon liggen kijken.
Niet dat hij dat vaak deed, maar vandaag
was de grote dag. Zijn zus en broers aten
gebakken eieren en moeder was poes Mies
aan het voeren in de bijkeuken.



Anna was een beetje van streek
maar ze wist het goed te verbergen.
Toch was dit al het tweede kind
dat het nest verliet. Die dag zou ze
afscheid nemen van van haar zoon Dré.
Hem met enkele spullen naar Nijmegen
brengen. "Verhuizen" corrigeerde André.
"Jij ook een ei?" He nee, zijn er nog tomaten
in de tuin?" "Die ben ik vergeten te plukken,
wacht maar even..." "Doe ik zelf wel even."
"Och, je hebt nog niks aan je voeten.
Hier is thee." "ah, lekker ma."

pagina 69

Mo had groot nieuws voor Henk.
Paul zou vader gaan worden.
"Heeft Allard je dat niet verteld?"
En zich wendend tot opa: "Ben je niet
trots om overgrootvader te worden?"
Toen vader Winkelhaak te horen kreeg
dat Norma zwanger bleek te zijn, heeft
hij een rijtjeshuis voor haar gekocht.
"Best, in een woonwagen wonen, maar met
een baby, mijn kleinkind, dat gaat me te ver."
Ook had hij gevraagd: "Gaan jullie trouwen?
Nee? Best, dan gaat ze ook geen Pot heten."
Tot teleurstelling van Paul was het een woning
geworden in de Kanunnik van de Putstraat.
In de wijk Brakkenstein, wel dicht in de buurt
van de universiteitsgebouwen. Maar of Paul
nog lang zou studeren? Hij was uit een werkgroep
gezet en voor twee tentamens gezakt.



"Gisteren heeft ze de uitslag van de echoscopie
gehoord en ... het wordt een tweeling." Natuurlijk
konden Paul en Norma over niets anders praten.
Over de namen die ze zouden kiezen en dan nog
dat de parkieten zouden moeten verdwijnen.
"Het valt nog mee dat ze niet zit te breien."
Henk had dit nog maar amper gedacht of Paul zei:
"En de oma's moeten nu dubbel zo hard gaan haken."
Daarom had Henk aan Paul voorgesteld: "Heb je
misschien zin vanavond mee naar Ien te gaan?"
"Ja, maar ze woont, geloof ik, niet meer boven
't Renpaard en ik weet het nieuwe adres niet."
"Dan moeten we straks bij haar moeder langs."
Henk was blijven eten en had nog over Italië
kunnen vertellen, en over Boet ... maar viel stil
toen hij opeens besefte: "Ik ben misschien nog de
enige vrijgezel van mijn oude kring, hoewel Victor..."

pagina 68



"Ach ja, de vader is de wens van de
porselijnkast... moet je maar denken."
"Hoe jij alles door elkaar kunt haspelen, Henk.
Maar ik begrijp je nog wel hoor... alleen,
ik ben het niet met je eens. Voorzichtigheid
is niet onbelangrijk, maar is niet juist de oorlog
de vader aller dingen, zoals Herakleitos al zei?"
"Ja maar, je kan je onbesuisd of overdacht
in een strijd storten dan wel begeven, dus..."
Henk en opa Pot hadden hun twistgesprekken
echt gemist. Hij was het nieuwe adres van Paul
komen vragen, maar zou nog wel een tijd
met opa blijven bekvechten, die trouwens niet
meer wist dan dat Paul nu in Brakkenstein woonde.
"Vraag het straks als mijn dochter thuiskomt."



"In mijn babyjaren constateerde de huisarts
dat ik mijn tong niet erg ver kon uitsteken.
Tot mijn moeders verbazing (moet dat niet
in het ziekenhuis?) nam hij een lancet en
heeft mij toen van de tongriem gesneden.
Nu kan ik variëren tussen een vlotte babbel
en mijn woorden op een goudschaaltje wegen.
Zoals wijlen Onkel Günther placht te zeggen:
'Das Maul is wie ein Gaul; Beide haben den
Zaum nötig.' Nog een calvados, Henk?"
"Graag, dan zullen we de tooom nog wat vieren."

pagina 67


Grotere kaart weergeven

Eén nacht was Henk nog blijven logeren
in Heist-op-den-Berg. In het grote huis
met het rieten dak en de achtertuin die
helemaal doorliep tot aan de Grote Nete.
Op de bromfiets over de jaagpaden langs
de Kempische kanalen reed hij naar huis.
(Wat etend en drinkend in Postel, Gerwen
en Keldonk bij sluis 5 in de Zuid Willemsvaart.)
Want Carmenita had weliswaar gevraagd:
"Ach Boet, breng Henk toch even?"
Maar Henk had het zelf afgewimpeld.
Er scheen een februari-zonnetje bij aankomst
in Nijmegen. Het was stil, geen hondengeblaf
aan de poort, die bovendien op slot was.
De buren, waar de sleutel wel zou zijn, wisten
slechts dat zijn ouders naar Scandinavië of
Schotland waren. Ze waren het daar nog niet
over eens geweest op de ochtend van hun
vertrek, zo'n anderhalve week geleden.


Grotere kaart weergeven

In het begin had Henk gedacht lekker rustig
aan zijn film te kunnen gaan werken.
Maar het lege huis was op zijn zenuwen gaan
werken. Hij had geen beul van monteren en
ook ontbrak hem de apparatuur. Degene die
hem kon helpen, Erdal, was in de States en
dat toelatingsexamen was eind maart al.
Hij was naar 't Renpaard geweest, maar Ien
woonde al een tijdje niet meer daarboven.
Hij zou het wel aan haar moeder vragen.
Deze maand moest hij toch nog naar de tandarts.
En zou Paul nog in die woonwagen wonen?
Eerst maar eens naar de familie Pot.

pagina 66



Ze was geluidsopnamen komen maken
op een motorcross in Betekom bij Aarschot.
"Ze is een componiste."
Zo kende Henk de enigszins hoekige
Boet helemaal niet, zo... anders.
Carmenita Scarfone was haar naam.

Frank Zappa - Catholic Girls


"Ik ben in België geboren maar mijn ouders
kwamen uit Chili. Nee, niet gevlucht voor
generaal Pinochet, maar al eerder.
Welgestelde mensen, die juist vanwege
Allende het land verlieten. Mijn vader
is al lang weer terug naar Chili."
Boet kon niet laten verder te gaan:
"En haar moeder woont sinds kort samen
in Leuven met een voormalig priester,
dus heeft Carmenita het rijk hier alleen."
Waarop zij hem bestraffend aankeek.

pagina 65



Hij kwam haar tegen
Op de motorcross
En hij wou haar kussen
Maar zij wrong zich los
Zoals Guust zei hij: NOU MOE!

Hij schold haar uit
Voor frigide dwerg
En bracht haar terug
Naar Heist-op-den-Berg
Toen smeet ze de deur toe

Op de bank in gehuil
SNIK SNIK SNIK SNIK
Gehuil en gepruil
SNIF SNIF SNIF SNIF
Hield ze zich schuil
Bij de gordijnen

Hij klom in zijn Ford
Maar de accu was leeg
Dus belt hij nog eens aan
Tot ze op 'r knieën zeeg

Ze zeeg en ze peep
OEHOE HOE HOE
Ze greep en ze kneep
AHA HA HA
Dan nog een cape en een zweep
En lakLAARzen

pagina 64



"Als je nou voor een paar dagen
hier in Parijs onderdak zoekt,
kun je ook nog mee naar België.
Naar Heist-op-den-Berg."
"Ik had me voorgenomen om nog
niet naar huis te gaan, maar zo zou ik
wel mooi de brommer kunnen lozen,
dat is niks gedaan in de winter.
Waar ligt dat ergens in België?"
"Bij Lier en Mechelen. Niet veel meer
dan 100 km van onze Ananasstraat.
Ik popel al de hele tijd om je te vertellen
dat... ik tegenwoordig een vriendin heb.
Ja kijk maar niet zo... echt waar."
Boet? ... een vriendin?

pagina 63



"Het is geen heimwee maar taalwee"
In geen geval ging Henk al terug naar huis.
De films waren ontwikkeld maar ze hadden
ze alleen via de viewer gezien. Er moest
nog heel veel aan gemonteerd worden.
Acht cassettebandjes met geluid en een
twintigtal Kodak Plus-X reversal films
van zo'n zeven minuten ieder. Daar
moest toch iets uit te fabriceren zijn.
Misschien kon hij Boet gaan opzoeken.
Het motorcrossseizoen zou toch niet
de hele winter doorgaan? Of gingen ze
dan naar het zuidelijk halfrond? Maar er
waren dan toch ook stadioncrossen...
zoals in de Goffert. Het laatste adres
dat hij van hem had was in Lissabon.

Cassettebandje met Montale's Mediterraneo


Het was wel koud op de brommer maar
hij hoefde maar tot Toulouse, waar Boet
hem zou oppikken. Dan kon hij mee tot
Parijs. Er was inderdaad een stadioncross
in Bercy en Boet moest er strobalen stapelen.
"Heb jij al die tijd thuis niks van je laten horen?"
"Tja, ik... nou ze weten dat ik afwasser was
ergens aan de rivièra. Dat is toch voldoende.
Net of jij iedere week een brief schrijft."
"Nee, dat niet. Maar ik bel wel eens."
"Maar ik ben, net als pa, enigszins telefoob.
Het lukt me niet, door de telefoon een normaal
gesprek te voeren." Boet zei dat je ze niet zo
vaak meer thuis trof tegenwoordig. "Ze gaan
weer meer reizen sinds wij het huis uit zijn."

pagina 62



"Fausto, mangare..." De bekende schrille stem
die hem aan tafel riep. Die toch aangename stem
van zijn vrouw had hij lang niet meer gehoord.
Of toch... in zijn dromen. Zou... ? Ja hoor.
En juist nu moesten ze hem wakker maken?
Hij bromde wat tegen Henk, liep naar het balkon
en leunde op de balustrade. Hoewel hij tegen
een ander woonblok aankeek en nergens water
te bekennen was, tuurde hij naar een brede
onverschillig voorbij stromende rivier. Verder dromen.
Henk had wel in de gaten dat hij hem met rust
moest laten, schonk een glas witte wijn in en
liep naar de badkamer. En mijmerde: "Waar ik
later ook kom te wonen, er moet een ligbad in zijn."



Twee weken werkte Fausto alweer in de rifugio,
een kleine bergherberg, toen Henk erover begon
te denken om weg te gaan. Hij had zijn film nu.
Fausto had er in het geheel geen toespelingen
op gemaakt, maar hij werd soms zo moe van
almaar Italiaans of Duits te praten, dat hij dan
gewoon niet meer in het Nederlands kon denken.
En zelfs zijn droomleven raakte verstoord.
Steeds vaker moest hij halsbrekende toeren
uithalen om te ontsnappen aan achtervolgers,
meestal soldaten. Niet op slagvelden, maar in
van die geheimzinnige kastelen, zoals je ziet
in Duitse verfilmingen van Edgar Wallace boeken.
Wegdraaiende bibliotheekwanden, vervaarlijke
valkuilen en Klaus Kinski als nerveuze slechterik.
Of over Fantomas, die vermomming onder
vermomming, onder vermomming...

pagina 61



Henk vermoedde dat Fausto en Carlo niet zozeer
Rome gemeden hadden vanwege de kater maar
meer om de beste locatie tot het laatst te bewaren.
Nadat ze een halve dag besteedden aan het
kopen van nieuwe zwart-wit films en het station
Termini bekeken hadden, stelde Fausto achteloos
voor om nog even de Ee-oer te bekijken.
EUR staat voor: Esposizione Universale Roma.
Het pas na de oorlog afgebouwde expositieterrein
van de in 1942 afgelastte Wereldtentoonstelling.
Onder de lange schaduwen viel er vooral één op,
die van de obelisk op de Piazza Marconi.
"Gehouwen uit Carrara marmer, nota bene."



In het donker reden ze over de autostrada,
die ze tot dan toe gemeden hadden, naar huis.
"Fausto! wat zit je te geeuwen!"
"Ach Carlo, dat doe ik nu al eeuwen!"
Bovendien hadden ze geen bessensap gehad.
Zoals Onegin en Lenski bij de Larins kregen.
"Neem jij het stuur maar even over, wil je?"
Henk was al eerder ingedommeld en
werd pas wakker toen Fausto bij Carlo's
huis in Massa weer achter het stuur kroop.

pagina 60



Ze hadden nog niet veel gefilmd de eerste dag.
Hooguit wat geoefend en toen ze in Siena
aankwamen was het al te donker.
Bovendien leek Siena niet het goede decor.
"We rijden vanavond door naar Grosseto.
Daar zijn ook de hotels een stuk goedkoper
en we zullen er beter eten." En drinken...
waren ze vergeten te vertellen. Omdat ze
alle drie een houten hoofd hadden, zouden ze
Rome maar even links laten liggen. Fausto
had gelijk gehad. In Latina en vooral Sabaudia
was de hele voorraad films er doorheen gegaan.



"Eén ding weet ik..." dacht Henk "in ieder geval
zit er één erg goeie scene bij, namelijk die op
het strand van Sabaudia. Waar Fausto iets
piepschuimachtigs opraapt en zegt: 'Osso di sepia"
En ik (off camera en in het Nederlands) : dat
verkopen ze in dierenwinkels voor kanaries en zo...
is het niet? En Fausto dan zonder aarzelen
(in het Italiaans natuurlijk) : 'Ja maar, voor mij
is het vooral de poëzie van Eugenio Montale.'
En dan begint hij zowaar te reciteren. Het
gedicht heette gewoon Mediterraneo geloof ik."


Eugenio Montale

pagina 59



Vlak voor ze zouden gaan filmen begon Henk
te twijfelen. "Film is wel heel mooi en alles,
maar is het eigenlijk wel iets voor mij? Aan
fotografie had ik altijd een hekel. Alles opgeteld,
eens kijken... nog geen tien foto's genomen."
En een feit was dat hij zo weinig mogelijk gekiekt
wilde worden. Hij begreep heel goed wat Papua's
bedoelden als ze zeiden dat fotografie iets wegnam
van de beelden waaruit je was opgebouwd.
Nog sterker gold dat voor de opname van zijn stem.
Aan de videocamera was hij tot nog toe ontsnapt.
Ook was hij eerder auditief ingesteld. "Anderen
zeggen beelden in hun hoofd te hebben, als ik
beelden probeer te herinneren worden ze
overvleugeld door de klanken en de melodie
van de woorden die erbij horen. En de geur."




"Of zit ik nu alleen argumenten tegen
het gaan filmen te verzinnen? Wel ja."
Bovendien zou hij aan de andere kant van
de camera staan... hoewel... dat maakte hem
niet de bestolene maar... ach vort met de geit.
Fausto had daarentegen geen enkele aarzeling.
Hij had een skateboard geregeld en het geluid
toebedeeld aan Carlo die net terug was van
de reis naar zijn schoonfamilie op Sardinië.
Op een warme najaarsdag werd de hele boel
in Fausto's Fiatje gepakt om te gaan filmen
op toch wel een beetje kille plaatsen.

pagina 58




Bij Fausto kwamen veel mensen over de vloer.
Carlo en zijn vrouw Rita, de buren, kinderen,
mensen die dingen kwamen lenen of brengen.
De bijnaam van Fausto luidde: gazza.
Italiaans voor: ekster. Hij bezat rekken
vol bakjes en laatjes met onderdelen.
Pallen en nokken, pluggen en flenzen,
weerstanden, koolborstels, wat al niet meer?
Als Fausto Bincoletto 's morgens eksters zag,
(volgens hem zag je eksters zelden alleen)
was dat een voorteken dat het wel eens
een fijne dag zou kunnen worden.
Later op de dag beloofden ze mooie dromen.




Ze vroegen Henk naar zijn afkomst. Dan
moest hij even draaiorgel opzoeken maar
hij kende het Engelse woord ervoor niet.
Met gebaren werd duidelijk dat het om
een organino of organetto di Barberia ging.
Maar dan all' ingrosso, zoals hij weer opzocht.
In het groot, niet zo'n buikorgeltje. Op wielen,
ze moeten achter de auto gehangen worden.
Zijn vader zat ooit in een toneelkollektief
dat 'Proloog' heette. Ze beelden altijd
de 'kapitalistenkliek' uit als een dikke man
met een sigaar en dollartekens in de ogen,
een dolgedraaide generaal, een gelikte
monseigneur, een gezonnebrilde geheime
dienst man et cetera, die zonodig de onderwereld
zouden gebruiken om hun positie te handhaven.
En dat zijn vader daarmee geplaagd werd.
Dat nam toch niemand serieus... een slechte
karikatuur was dat. En dat nu allemaal al te
waar bleek... hier in Italië. "Ik stond erbij en
ik keek ernaar" zong Henk in gedachten.

pagina 57

Om beter met Fausto te kunnen praten
als Carlo er niet bij was, had Henk in
La Spezia een Engels Italiaans woordenboek
gekocht. Ook had hij geprobeerd daar zwart-wit
films te krijgen, maar iemand had hem verteld
dat hij daarvoor naar Genua zou moeten.
Zo reed Henk op zijn brommer half Ligurië door.
Maar ook naar het zuiden naar Pisa moest hij
om op aanraden van Fausto de videofilm
'Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto"
van Elio Petri te huren. Met Gian Maria Volontè.
"Daar kan je goed in zien wat ik bedoel:
Kleine mensen lopen onder reusachtige
galerijen maar werpen lange schaduwen."



In zijn leven had Fausto al heel wat politieke
partijen versleten. Een beetje raar vond
Henk het dat hij voor de oorlog communist
was geweest en na de oorlog fascist. Je zou
toch andersom verwachten. "Ja. maar je
moet zowel mijn vader, als Giorgio Almirante
gekend hebben om dat te kunnen begrijpen.
Maar Fini moet ik niet, laat staan Rauti."
In de Lega Nord had hij het nog geen half jaar
uitgehouden. Misschien ging hij nu naar de PDS.
Nu had Fausto weliswaar gezegd dat hij en zijn
overleden vrouw Nina kinderloos waren gebleven,
maar dat was niet de waarheid. Ze hadden ooit
een dochtertje dat maar vijf jaar is geworden.
Nina was te zwak om het verdriet te boven
kunnen komen en stierf een jaar later.


........... Fini .............. Almirante ............. Rauti ........

pagina 56



Het was ooit Henks bedoeling geweest om
filmopnamen te maken van een reis van
Pilatus' geboorteplaats Ronciglione naar de
vermeende laatste rustplaats, het soms
roodkleurende meer Lago di Pilato in de
Monte Sibillini. Maar Fausto had een beter idee.
Het verschafte Henk tegelijk een decor en
een hoofrolspeler. De enige speler in feite.
Fausto zou herinneringen vertellen tegen de
achtergrond van bouwwerken van zijn moeders
broer Angiolo Mazzoni, een protegé van
Marcello Piacentini, Mussolini's bouwmeester.
"De spoorwegstations van Massa, Montecatini,
Siena, een vleugel van Roma Termini.
Postkantoren in Pistoia, Grosseto en Sabaudia."



Volgens Fausto kreeg je de beste indruk
van de fascistische architectuur in de nieuw
aangelegde steden in de drooggelegde Pontijnse
moerassen. "Sabaudia, Latina, Pontina, Aprilia."
"Hé, is dat ook een plaats. Ik ken de naam
alleen van een motormerk." "Je hebt al een
camera en een cassetterecorder, nu zou je nog
aan rolschaatsen of een skateboard moeten zien
te komen." "Hoe zo?" "Voor meer glijdende
opnamen, Leni Riefenstahl filmde op rolschaatsen.
Ken je haar?" Fausto wist meer van film dan Henk.
"Triumph des Willens, die nazi-propaganda."

pagina 55



"Heb je hiervoor in een gay disco gewerkt?
En dat in Faenza?" "Ja... Gay Bikers."
"Wat zijn camp platen?" "Bijvoorbeeld
Chirpe Chirpe, Cheep Cheep en Baccara."
Om het hen te verduidelijken zong Henk:
"Miestel, yo heyes aa full of essitation."
Carlo en Fausto begrepen er niets van.
Hier verdiende Henk met afwassen meer
dan het dubbele, kreeg goed te eten en
kon in het hotel op zolder slapen. Eindelijk
weer eens een bed om in te slapen na zoveel
tijd in een slaapzak op motorcrossterrreinen.



Toen het toeristenseizoen op z'n eind liep
had Henk wel laten doorschemeren
dat hij nog langer in Italië wilde blijven
als hun werk er binnenkort op zou zitten.
Hij moest toch eens met iemand over zijn
filmplannen praten. Fausto zou in de winter
weer gaan werken in Rifugio 'Foce di Giove'
in het Parco Naturale delle Alpi Apuane, en
zou er nu enkele weken tijd voor hebben.
Als hij tenminste in het maken van een film
geïnteresseerd zou zijn. "Reken maar, en ik
vind in die ouwe uitdragerij waar ik woon nog
wel een plekje en ouwe stretcher voor jou."

pagina 54




Fausto Bincoletto was een gebakkebaarde
zestiger met een plusbril van heb jou daar.
De oberkelner van hotel restaurant
'Almayer's Folly' in Forte dei Marmi.
Het al vaak van stijl veranderde gebouw
lag aan een straat die uitkwam op de
plaatselijke strandboulevard.
Voor zover afwasser Enrico (onze Henk)
van de kassier had begrepen, was Fausto
een kinderloze weduwnaar uit Carrara.



Als Henk er niet uit kwam in het Italiaans
bood Carlo Pepoli, de kassier die altijd
met Fausto meereed, uitkomst.
Hij kwam uit Massa, maar sprak ook Duits,
want hij had tot zijn zeventiende in
Trentino gewoond, in Bozen/Bolzano.
Gedrieën gingen ze soms na het werk
nog ergens wat drinken.
Dan kreeg je conversaties als:
"Solita solfa?" "Gleiche Sulphur?"
"Ah, immer das gleiche Liedchen."
En Henk moest vaak bekennen:
"Non ho capito un cavolo.
kein Schnars, kein Sikkepit."
"Qua?"

pagina 53

Hebben we iedereen gehad? Ik bedoel
wat iedereen is gaan studeren en zo...
Welnu, Erdal en Victor zijn gescout of
hoe zeg je dat... geheadhunt. Althans,
ze zijn gevraagd een verzoek in te dienen
voor een scolarship in Phoenix Arizona.
Weet je wie ook sociale geografie
is gaan studeren... Anneke van Driest.
Die had duidelijk een oogje op iemand.
Wat er van Sara Troelstra is geworden?
Weet ik niet. Ach, bedenk zelf iets.
Mark Antonisse wilde het zoveel
mogelijk stil houden dat hij naar
de Koninklijke Militaire Academie in Breda
zou gaan. Maar het is toch uitgelekt.



"Gefilmd heb ik nog niets, maar ik
ben wel een paar kilo aangekomen."
Zo had Henk aan Paul en opa geschreven.
"Tjonge, wat ik tot nog toe gemist heb aan
kostelijke spijzen ben ik nu bezig snel in te halen.
Gegratineerde aubergines, risotto met de lekkerste
paddenstoelen en veel grappa, heel veel."

Jullie Femios Terpioszoon
(hier Enrico geheten.)

pagina 52



"Hoe lang heb je er over gedaan?
Maar vijf dagen?" Henk had per dag soms
meer dan tien uur op de brommer gezeten,
tot hij helemaal trilde en barstte van de honger
en van de slaap. Met donkere wallen onder zijn
ogen was hij aangekomen op het motorcrossterrein
in het dorp Maggiore nabij Arona in Italië,
waar Boet kampeerde in zijn bestelbus.
"De eerste dag kwam ik niet verder dan
de Ardennen. Maar in Duitsland schoot het
goed op. Hoewel, het was levensgevaarlijk.
Er zijn geen fietspaden en dan steeds die
achteropkomende vrachtauto's. Bijna was ik er
geweest, dood bedoel ik. Overnacht heb ik
in zogenaamde Naturfreundehäuser, zelfs
Rettichknödel gegeten." "En in Zwitserland
zeker over de Simplonpas gekomen?"
"Ja, maar daarvoor de Grimselpas moest ik
helemaal in de eerste versnelling omhoog."



"En je wil hier blijven?" "Nou ja een baantje
zoeken, kan jij niet eens wat rondvragen?"
"Hier is niks, misschien aan één van de meren
of aan de kust. Ik zal wel eens kijken."
"Weet je, ik heb pa z'n oude tent meegenomen.
Kan ik die hierzo opzetten... zolang?"
"Best, maar we blijven nog maar zeven weken.
De laatste vier in Faenza en dan naar Spanje."
Via de Amerikaanse crosser Lew Archer
die met zijn camper naast Boet stond,
vond Henk een baantje als disk-jockey en
schoonmaker in een gay bar in Faenza.
En toen Boet al weer lang en breed in Spanje
zat, was Henk afwasser in Forte dei Marmi.

pagina 51

De moeder van Norma posteerde zich
op zaterdagen tussen de parkeergarage
en de Marktstraat met doosjes eieren,
enkele van haar etsen en bosjes bloemen.
Zodat ze wat zelf-verdiend geld had naast
de ruime alimentatie van de manegehouder,
zoals ze aan haar ex-man refereerde.
Eigenhandig had ze een kippenhok
ergens in de rievierduinen tussen
Alverna en Heumen omgebouwd
tot haar woning annex atelier.



Hoewel Paul er toch zeker van was
dat hij in een andere stad zou gaan
studeren, vermoedelijk sterrenkunde,
had hij tot ieders verbazing en op
het laatste moment gekozen voor
de studie sociale geografie in Nijmegen.
Norma en hij waren gaan wonen in de
woonwagen waar Norma's moeder
in woonde tijdens de verbouwing.
Onder de notenboom naast het
voormalige kippenhok.

pagina 50

Anton wilde graag weten of
opa vangen met de vraag:
"Wat was er eerder, de kip of het ei?"
"Het ei" zei opa glimlachend.
"Maar hoe zit het dan met de kip
die dat eerste ei legde?"
Opa was zo iemand die niet
voor één gat te vangen was.
"Als het nou eens geen kip was die
dat ei legde maar bijvoorbeeld... een vis."
Anton weer: "Dan... wat was er eerder
de kip of het kippenei?" "Kijk Anton,
laten we zeggen... de viskip legt een ei...
waar een kipvis uitkomt."



Al die tijd had Paul zijn tenen
zitten samenknijpen, maar toen
kon hij zich niet meer inhouden.
"Ik ken alleen vishandel annex poelier
'De Viphal' waar ik altijd met een boog
omheen loop omdat de geuren van haring
en gegrilde kip niet goed samengaan.
In mijn neus althans niet."
"Omdat ik niet zo gauw wist welke loot
aan de evolutieboom de kip voorafgaat
heb ik maar de vis genomen die ik toch
al bij de staart had." Paul geërgerd:
"Opa zal eens niet het laatste woord hebben."
"Nee jij." Nog steeds glimlachend.

pagina 49

"Komt niks van in. Onder geen beding
ga jij boven een café wonen.
Weet je wat het met die klote Tony is,
hij bedoelt het goed maar alles pakt
verkeerd uit en dan ook alles."
"Ja ja, me inschrijven voor een studentenflat,
ik weet het wel, en nog een jaar thuis blijven.
Nee moeder, ik moet op m'n eigen wonen,
en wel nu! Het is niet dat ik het hier niet
naar mijn zin heb en jij alleen in dit grote huis
is ook het ook niet, maar ik heb het huurcontract
al getekend en ga er wonen ook."



Walter en Mirjam Samrink waren net bezig
om het canvas over het orgel te gooien,
toen ze de ouders van Paul zagen, die zich
even lieten uitwaaien op de rivierkade.
"Wat leuk, goh bijna zei ik Mon en To omdat
Henk jullie zo noemt. Ton en Mo is het, nietwaar?
Zin om ergens wat te gaan drinken?"
Eerst hadden ze het over Paul en wat hij zou
gaan studeren. "Goh sterrenkunde..."
Walter verdedigde Henks besluit. "Och,
wij hebben ook nooit verder gestudeerd
en hebben van onze jeugd genoten.
De halve wereld zijn we rondgetrokken.
Het zijn nu onze beste herinneringen, hè Mirjam?"

pagina 48

"Cruisen in een Chevrolet Impala."
Tot nog toe was zijn carrière als lijkbezorger,
Victor niet al te zwaar gevallen.
Het verdriet van de mensen werd weer
gecompenseerd door de sterke verhalen
van aflegger Rinus van den Ockeloen.
Maar toen kwam zijn vuurdoop. Zijn eerste
hartverscheurende teraardebestelling.
Een moeder en haar zoon waren
omgekomen bij een frontale botsing.
De vader probeerde zich uit alle macht
vast te grijpen aan de kist, die ze op een
soort theewagentje moesten voortduwen.



"Well dad, what have you been up to?"
"O girl, you don't wanna know. They've
stopped the dole. They want her, your mom,
to pay me alimony. But I don't fuckin' want that.
Anyway, I'm going away for a while, mean...
back to England. Got involved in a nasty thing.
Threw a teevee-set out of the window that killed
a dog owned by a revenche-seeking guy."
"And now... hoe zeg je dat? ... wordt de
grond te heet onder je voeten?"
"Right, and I thought you'd probably
want the room, since you're gonna study.
Although, livin' above a pub..."
"Thaaanks dad, I love you."

pagina 47

"Nu de Transit weg is... eh... nu Boet weg is,
is er toch plaats voor een nieuw orgel."
opperde Walter Samrink. Henk: "Nee toch."
"Maar stel, als je nou... er schijnen in
België jazzorgels gemaakt te zijn die..."
Dan bedenkt Henk zich. "Hoewel, doe maar,
waarom ook niet. Ik heb het nog niet verteld
maar ik wou Boet eigenlijk gaan opzoeken.
Hij zit op het moment toch in Italië.
Nou ja, opzoeken. Ik bedoel niet alleen
voor de vakantie maar het komende jaar of zo.
In ieder geval voor langere tijd en dan..."



"Hoe zit het dan met de filmacademie,
daar wilde je toch naar toe?" vroeg
zijn moeder zich af. "Dat is het 'm juist.
Ik heb geen materiaal waarmee ik op het
toelatingsexamen aan kan komen zetten.
Nou had ik gedacht, als ik die oude 8 mm
camera van jullie eens gebruikte om
in Zuid Europa iets te filmen waarmee ik
volgend jaar goed beslagen ten ijs kom."
"En waar wil je dat jaar van leven?
Toch niet op Boets kosten mag ik hopen."
"Ik heb niet veel nodig. Ik zie wel."
"Voor mijn part. Toen ik zo oud was..."
"Ja, dat verhaal kennen we."
"Uit den treure zelfs." Maar Walter
kreeg een boze blik toegeworpen.

pagina 46

De gelegenheidsband van die avond had zich
met een knipoog naar Albert Hammond
'Free Elastic Band' genoemd.



De line-up:
Ien Sarie----------------bas
Henk Samrink----------slag
Victor Stokhof----------solo
Erdal Ozipek------------synthesizer
Paul Pot-----------------drums

Ze speelden op de installatie van
Victors kerkkoor begeleidingsgroep.
Zes nummers hadden ze in allerijl ingestudeerd.
'Be true to your school' een oud Beach Boys nummer.
En van the Ramones 'Crummy stuff'.
Van Devo 'Mr DNA' en 'Words get stuck
in my throat' (gezongen door Ien).
Het reggaeritme van 'Het Lubbers-kampement'
kregen ze noch in de vingers noch onder de knie.
Maar omdat ze toch een eigen nummer
wilden spelen hebben Henk en Erdal
een Nederspeedcoresong geschreven.

Met de opdracht van Erdal om te zingen als
Henry Rollins van Black Flag in 'Can't decide'.

Kopperaf
Kopperaf
Je godverdomde kopperaf
Ik kan maar niet besluiten
Om iets te besluiten (zang: Henk)
Ik verheel m'n gevoelens
Omdat ik niet zeggen kan
Wat niet te zeggen valt (zang: Ien)
Mocht ik nog wat sneller kunnen zingen
Nou ik dee het wel
Maar ik kan niet sneller zingen
Dus zing ik 'like hell' (zang: Paul en Victor)
Kopperaf
Kopperaf
Je godverdomde kopperaf

Om hun optreden te beëindigen
met 'Gelukkig zijn is ook niet alles'
van Wim T. Schippers als toegift.

pagina 45

Het toeval wilde dat van hun groep
alleen diegenen zakten, die het examen
vorig jaar ook al niet haalden.
Slechts Paul verstoorde deze
speling van het lot nog bijna.
Hij slaagde met de hakken over de sloot.
Warenar had wel een verklaring:
"De jongen is smoorverliefd, sinds kort
en vermoedelijk voor het eerst."
Paul wist, maar hield dit voor zich,
dat het twee of drie regels uit een liedje waren
die de toegang tot al zijn kennis versperden.
Bella bella bella Marie
slechts voor jou zing ik
mijn droommelodie.



Bij de Printshop hadden ze door Erdal
ontworpen groen geel rode affiches
laten maken voor hun eindexamenfeest.
De tekst was van Henk naar het lied:
'Prophet has arise' van de poliopatiënten
rastaband Israel Vibration.

pagina 44

Daarentegen had Henk een
(wat hij toch beschouwde als)
lofdicht op zichzelf gemaakt.
Flierefluitende straatslijper
Losbollige flapdrol
Dromerige rinkelrooier
Pierewaaiende zwierbol
Baliekluivende tafelschuimer
Uitvretende hansworst
Luchtfietsende slaapkop
Harkerige stoethaspel
Dagdievende kloris
Slampampende lanterfanter
Lapzwanzende lichtmis
Slabakkende luiwammes
Leeglopende fantast
Nietsnuttige non-valeur

Op de tweede dag van het eindexamen
was Henk één van de eerste getuigen
van een auto-ongeluk op de Graafseweg.
De veroorzaker van het ongeluk
vroeg Henks jas om onder het hoofd
van het slachtoffer te leggen.
Zo miste hij een half uur van het
scheikunde-examen, toch al z'n zwakste vak.
Maar op de een of andere manier werkte
de schok nog na in zijn voordeel.
Het werd de enige acht tussen veel
zessen en een vijf op zijn eindlijst.
Bij biologie had hij een soort black-out.
Osmose, turgor en semi-permeabel wandje
waren die dag niet aan hem besteed.

pagina 43

De tweedehandse platenhandel had
had Boet kunnen ruilen voor 25 dozen
hardrock merchandising spul:
Judas Priest T-shirts, Motorhead gespen...
Sinds het begin van het motorcross seizoen
dit voorjaar, werkte hij voor het Franse
smeermiddelenmerk Lubriflex.
Reclameborden, spandoeken plaatsen,
het inkratten van de motoren
voor een overzeese Grand Prix,
dat soort klussen zouden zijn werk worden.
In de Ford Transit was naast de dozen
en zijn Kawasaki crossmotor nog net plaats
voor een luchtbed en een slaapzak.
"M'n adres, moeder? Poste Restante Toulouse."



Vanessa's klacht (in haar dagboek):
Die klootzak van een Henk,
die zelfingenomen kwal.
Net of er aan hem niks mankeert,
die poon, die goudvis,
die rooie vissekop.
Z'n vrijheid, een smoes.
Z'n gladde praat,
uitgestreken gezicht.
Zo'n scholier met een vakantiebaantje.
Wat moest ie in de Onderbroeck?
Wat moest ik met hem?
En Norma wrijft met haar gekir
nog eens zout in de wonde.

pagina 42

Mark Antonisse was tamelijk van slag.
Want er was geen vervolg gekomen
op het avontuur in Oostenrijk
en hij kon zijn zinnen niet verzetten.
's Nachts werd hij bezocht door vreemde
(maar wat vertellende ?) dromen.
Zoals deze:
Een zwarte kat wordt moeizaam
de strot afgesneden door een
onbekende man met een bot mes.
Mark ziet zichzelf zijn zakmes uit
zijn broekzak (van een Lederhosen)
halen en hoort zichzelf zeggen:
"Hier heb je een scherp mes."

Maar ook deze:
"Ik was op bezoek bij een Vlaamse
in een stofjas geklede duivenmelker.
We stonden op zijn binnenplaats.
'de cour' zoals hij zei, voor het
duivenkot te wachten op het
binnenkomen van de duiven.
Dan duikt een duif als een roofvogel
op een prooi. Een muis, nee 'mois'
zegt de Belg. Maar terwijl mijn ogen
inzoomen, zie ik dat het weer een
zwarte kat is."

pagina 41



Het fotohoekje werd ook vervangen.
Door een nieuwe rubriek onder het motto
van Willem Duys: Ja, beste mensen,
ook dieren hebben liefde nodig.
En bevatte wetenswaardigheden als:
Het sabeldier (Mustela zibellina) kan
de liefdesdaad tot circa tien uur rekken.
Het liefdesleven van de inktvissoort
Octopus vulgaris speelt zich af rond
de derde van zijn/haar acht armen.
Een tussenstuk ontbreekt en daarom
wordt het dier koppotig genoemd.
Hun lievelingseten is krab (Brachyura).
Ze leven solitair en beoefenen de rugslag.
Voor zover ze een rug hebben.
De wezel (Mustela nivalis) is
bedreven in de orale sex.



Ze konden het samen goed vinden,
Sara en Erdal. Hij maakte haar wegwijs
in de techniek en zij hem in de biologie.
Omdat hij haar ook inwijdde in zijn datadomein,
waren zelfs de computeronderwerpen in
Bitmap/Ponro (de naam werd niet gewijzigd)
er niet bij ingeschoten.
Iteratief of recursief programmeren (voorbeeld)
Ontdek de randomgenerator (getal of woord)
Michael Jackson Structured Programming.

   niet deze                   maar deze

pagina 40

Huize Pot was in rep en roer.
Het was woensdag en al donker
en Anton was nog niet thuis.
Behalve opa ging iedereen zoeken.
"Waar ga je dan zoeken? Wedden
dat zodra jullie weg zijn, hij aan komt
zetten met weet ik wat voor verhaal."
Maar ze konden niet niks doen en hadden
iedereen al gebeld... en dus... ja wat?
En ja... opa had het weer eens voorzien.
Anton had een spel bedacht waarbij
hij om de beurt links- en rechtsaf
moest slaan op zijn fietstocht en
was toen ergens bij Milsbeek beland.

In de redactie van Bitmap/Ponro
was met ingang van nr. 8
Henk Samrink vervangen
door Sara Troelstra.
Het was een echt voorjaarsnummer
geworden met Sara's canavalskraker.



Gert, waar is je feestreus
Gert, waar is je reus
Waar is je feestreus gebleven?
Ik zag 'm net nog in je broek, ja ja
En vanmorgen stond ie in je pyama

Hermien, let op je woordkeus
Hermien niet zo scrabreus
Waar is je kuisheid gebleven
Voor sherry, koffie en wat frou frou frou
Moeten we zo naar de van Bemmelens toe.

pagina 39

"Het lichtste metaal is lithium en
het zwaarste metaal is osmium."
De les was al een minuut of vijf bezig
Toen Henk binnenkwam.
"En waar kom jij vandaan, Samrink?"
"Uit Bokki Wokki, meneer."
"Nou... toe zeg... ga zitten... stilte!"
"Antonisse, welk metaal komt het meest
voor in de aardkorst? "IJzer?... koper dan..."
"Nee, aluminium. En wie weet waar de
grondstof bauxiet haar naam vandaan heeft?"
"Les Baux." "Uitstekend Victor."

Typische gymnasiummop:
Johan Cruijff is aan het woord in een interview.
"Het gaat natuurlijk om de details,
de bijzonderheden..." Onderbreekt de
verslaggever: "Het idiosyncratische van
Barcelona?" Cruijff vertrekt geen spier en
zegt: "Juist ja." De verslaggever weer:
"En het iconoclastische..."
Zegt Johan: Ik sie niet in wat... eh...
peeldenstorm er mee te maken hep."

pagina 38

Ien verdacht haar moeder ervan
een verhouding te hebben met de
vertegenwoordiger van Novidental.
Een engerd met een rossig baardje.
Zij oefende mede namens Tony wraak,
op papier althans.

Lieve Mona,

toen ik gladjanus Jean Potage, die mafkees,
in adamskostuum vond op mijn vlijtig liesje,
werd ik een razende Roeland en zei:
"Dat zal Jaap heten, pak je todden, Jopie.
Snel of ik sla je in de Maartenskliniek."
Hij zag bleek als de dood van Pierlala
en werd op slag een brave Hendrik.
"Jesusfiguur met je judasbaard, malle
August. Ik ben haar ware Jacob.
Joost mag weten wat ze in jou ziet,
Jan zak. En jij nieuwsgierig Aagje,
Ik ben gekke Henkie niet. Het moet
uit zijn, Jut en Jul. Barbertje moet hangen."
Pas na een aantal jandoedels was ik
over deze jobstijding heen.

Groeten van een ongelovige Thomas.

pagina 37

Een mondeling schoolonderzoek van Ien
bij de leraar Engels, Glimmerveen.
"Aldous Huxley's 'Brave New World'
was niet zoals '1984' van George Orwell,
een schildering van een toekomstvisioen."
zo betoogde zij. "Maar een, weliswaar
gewaagde poging, om een oplossing
te bedenken voor de overmatige groei
en agressie van het mensdom. Namelijk
door deze te reguleren en wel bij de bron:
de voortplanting en de hormoonhuishouding."
Later zou ze ergens lezen dat '1984'
geen toekomstige maar historische
Big Brother-staat beschreef: Stalin in 1948.



Glimmerveen had haar deze mening
niet in dank afgenomen. "Beperk jij je
maar tot 'Treasure Island' en 'Animal Farm',
zo denderend zijn je cijfers nou ook niet.
Om het niet over je uitspraak te hebben."
Iens uitspraak was sterk gekleurd door
Tony's dialect: Lancashire hotchpotch.
Ze moest ergens op een lange teen
getrapt hebben. Zo was hij nog nooit
tegen haar uitgevallen. "Laat ik m'n bek
maar houden." dacht ze. Maar stilletjes
neuriede ze: "Fifteen men on a dead
man's chest... yohoho and a bottle of rum."

pagina 36

Henk had zich voorgenomen zich geheel
op het eindexamen te concentreren.
"Erdal, ik heb gewoon geen tijd meer.
Het zal mij niet gebeuren dat ik zak.
Kijk, jij haalt het op je sloffen, maar ik
moet nu eindelijk iets gaan doen.
Zes jaar in deze burcht is genoeg."
Paul en Norma, die Winkelhaak bleek
te heten, waren net twee tortelduiven.
Norma was verzorgster van terminale
zieken in het tehuis Kalorama te Ubbergen.
Ze was depressief maar fleurde weer op
dankzij de liefde voor Paul. Haar vader
was de eigenaar van manege St. Frans
in Groesbeek. En dan te bedenken dat
'andare al cavallo di San Francesco'
Italiaans is voor: te voet gaan.

"Van de goede ontvangst graag een
rapportje naar radio Santa Maria.
De groeten aan Sjef Hendrickx,
Lady Zonnestraaltje, en alle
zieken, bejaarden en eenzamen."
Boet sleutelde aan zijn crossmotor.
De radio vervolgde: Schöne Maid,
hast du heut' für mich Zeit...
ho ja ho ja ho... ja ba da ba doe...
Henk hielp zijn moeder saucijzenbroodjes
bakken. Die ze 'siezen' noemde.
"Schieve lat, ga je zondag mee
Boet aanmoedigen in Boekel?"

pagina 35

De punkband was uitgeraasd.
"Van die twee meisjes, daar rechts
rechts van het podium, ken ik de blonde.
Ze werkt bij Nobelle, kom op.
Ze heet Vanessa Pauweoog... trouwens.
We hebben al een gespreksonderwerp.
Lingerie, wat wil je nog meer?"
Maar Paul was al veel te dronken
om nog een gesprek te voeren.
Toen Henk en Vanessa wilden gaan
hoorden ze Paul tegen Norma leuteren:
"Voorwaar, voorwaar ik zeg u meisje,
Norma, heet je zo niet, nog heden
zult gij met mij zijn in het paradijs."
Norma keek haar vriendin aan
met een blik van: "Wat moet je
nou met zo'n dronken tor?"

Amper drie weken later was de verkering
met Vanessa Pauweoog al ten einde.
Het feit dat Henk niet ongevoelig was voor
het geflirt van één van haar vriendinnen
was niet de belangrijkste reden hiervoor.
Zwaarwegender was dat zij hem tegenhield
op de dwaaltochten van zijn handen.
Ze moest erg huilen toen hij het uitmaakte.
"Het is natuurlijk vanwege mijn borsten?"
Niet dan... Henk?" "Borsten? Hoe zo...?"
"Dat ik er geen tepels op heb... snik..."
Dat was het dus geweest... ai...
Gene gene tepel.

pagina 34

Om een uur of één 's nachts hielden Paul
en Henk het wel voor gezien in 'Extase'.
Het was zaterdag (zondag dus) en toen ze
buiten kwamen was plotseling alles wit geworden.
Ze knalden een paar sneeuwballen tegen
een verkeersbord en werden op sleeptouw
genomen door een student naar een optreden
van een of andere Baskische punkgroep
in 'de Onderbroeck' het keldercafé
van kraakpand 'de Grote Broeck waar
vroeger het 'Nijmeegs Dagblad' huisde.



Het was eigenlijk zijn verjaardag,
maar zelfs Paul wist dit niet. Al vijf jaar
vierde Henk zijn verjaardag niet meer.
Dat was sinds hij zichzelf had zien zitten
in een nieuwe trui met zijn cadeaus
voor een schaal met heerlijke soezen.
Die waren door zijn moeder gebakken
en gevuld met gele banketbakkersroom.
Net als de puisten rond zijn mond en op zijn neus.
Wel waren de puisten inmiddels verdwenen
nu hij zich regelmatig diende te scheren.
Ze waren al tamelijk dronken.

pagina 33

Mijn ome Cor was, zoals men kan weten,
geheel en al van het voetbalspel bezeten.
Hij speelde nog voor het oude Excelsior,
die club uit het bekende Rotjeknor.
Later trainde hij het Bredase NAC,
tot dat men scandeerde uit een of ander vak:
Cor Pot rot op
Cor Pot rot op
Cor Pot, Cor Pot
Cor Pot rot op.
Zo hard kan het leven zijn in het stadion,
maar dat wist hij voordat hij er aan begon.
Bespaard bleef hem echter een einde,
zoals Moyaals oom wegkwijnde:
Opstaan in een kaal onderrokje
en in het vullesvat porren met een stokje.

"Is dat naar Hooft, Paul?"
"Nee, naar Bredero's Moortje.
Trouwens, hij is al weer aan de slag
als trainer van een andere club."
"Ik dacht dat jij niks om voetbal gaf?"
"Doe ik ook niet... geen enkele sport.
Ik wou alweer trouwens zeggen.
Zeg ik dat erg vaak... overigens?"

pagina 32



Het was drie november en Ien verving
die dag moeders assistente Angelique.
"Mevrouw Vossebelt, komt U maar."
Maar daar kwam Tony binnen, blozend,
met twee cadeaus en een bos bloemen.
Voor Martha een nep-hermelijnen muts
en voor Ien een tropische vis.
Ien roerde nog de gipsaarde aan.
"Mevrouw Vossebelt komt happen."
En ging toen met Tony de vis uitzetten
in een van de vele aquaria die Tony door
het hele huis verspreid had achtergelaten.
"Overmorgen ben jij jarig, he pa?
Blijf je tot dan? Ik vraag het ma wel.
The Gunpowder Plot, a penny for the guy,
hoe zou ik die dag kunnen vergeten."



"Hoor je nog wel eens iets van Eva?"
Paul en Henk speelden een wedstrijd darts
tegen Ien en Tony in café 't Geniale Renpaard.
"De eerste brief werd nog beantwoord.
Nou ja, met een kaartje. Sindsdien..."
Henk ging er maar niet verder op in.
Tony woonde zolang bij een vriend
op een kamertje boven 't Geniale Renpaard,
sinds hij er op de Timorstraat
weer eens was uitgesmeten.
Al de dag na zijn verjaardag toen
Martha Haverkamp 's morgens vroeg
een of andere vent snurkend op de sofa vond.
In een vreselijke stank lag naast zijn hand
een uitgesneulde sigarettenpeuk
op een grote schroeiplek in het tapijt.
Het was Mike Hunt die door Tony was
meegenomen uit de British Legion Pub.


http://www.cafepress.com/mikehuntcom

pagina 31

Onder de naam van Erdal Ozipek hadden ze
'Een zaadbank in de genenpoel' ingestuurd
op een prijsvraag over veilig vrijen.
"Met een Turkse naam dubbele kans
vanwege positieve discriminatie."
Ze wonnen een troostprijs.
Ook Erdal was zich gaan wagen aan
scabreuze liedjes. Een Russische film
had hem geïnspireerd.

Tam zat met z'n pico
Met z'n pico in Vera's cruz
Tam zei tegen Vera
Kleine Vera
Jij lekkere poes



Een van de 'abonnees' van hun blaadje,
Sara Troelstra, benaderde Erdal en Henk
met een versje dat onder de meisjes
zogenaamd de ronde deed:
Witte vloed van Karin Beks
Yogurtkuur
En een maand geen seks.
"Dat kan er zo niet in, met haar eigen naam."
Ze wilden de zaak een beetje afhouden om
niet in eventuele intriges betrokken te raken.
Trouwens, hun sexuele reputatie stond in
geen verhouding tot hun praktijk.
Henk was in de bosjes bij het zwembad
eens afgetrokken door een meisje uit
één van de lagere klassen. En Erdal
was één keer naar de hoeren geweest.

pagina 30

Wat Warenar niet zo kon waarderen
was het succes van Bitmap/Ponro nr. 7.
Henk was begonnen aan de cyclus
'Een zaadbank in de genenpoel'

Nummer 1: jongen - meisje
Laatst redde een kapotje nog een leven
Trok er een aan
Zodra tie was gaan staan
Hoewel ik haar hymen had doorbroken
Is geen nieuw leven daar ontloken

Nummer 2: jongen - jongen
Zo redde preacox ook mijn leven
't Komt er al uit
Voordat hij hem omsluit
Nu blijft het bij contouren beroeren
De jaren dat we van aids ervoeren

Nummer 3: meisje - meisje
Ook een beflapje redde mijn leven
Al dat gelik
Wie weet wat ik inslik
Zelfs mijn dildo moet voortaan
Eeen rubber jasje aan

pagina 29



De spreekbeurt van Ien, het rijmwoordenboek
van Paul en de muziekkeus was van Henk:
'Dans je de hele nacht met mij?' van Karin Kent.
"De oorspronkelijke versie van Hal David en
Burt Bacharach 'Dance mama, dance papa, dance'
werd..." "Ja, ho maar Henk... 't is al goed."
Zo ontstond weer een lied waarin een boek
werd samengevat. De schoolkrant was er
blij mee en Warenar glunderde.

Kom maar te voorschijn pa de Wit
Je bent gezien door een familielid
Je bent verraden door je eigen Han
Die maffe charlatan

En daarom... kom maar te voorschijn pa de Wit
Als dit een strijd is dan delf je 't onderspit
Voor hij het echt wint, zeg hem: opgekrast
Die zoon van jou is een fantast
Ja, die zoon van jou is je tot last

Kom maar te voorschijn pa de Wit
Bereid je voor op een echte dodenrit
Op de wagen van de kolenboer
Het was opgelegd pandoer

En daarom...

pagina 28

Weer op school moest iedereen een
spreekbeurt houden over een boek op hun
literatuurlijst Nederlands, bij Warenar dus.
'Han de Wit gaat in ontwikkelingshulp' van
Heere Heeresma was de keuze van Ien.
Paul was begonnen aan zijn 'Slauerhoff'
maar had uiteindelijk voor Hugo Claus'
'Verdriet van België' gekozen. Hetgeen
Henk goed uit kwam. Hij had over Jan Arends
niet veel kunnen vinden of hij had niet veel
gezocht. "Uit het materiaal over 'Slau' dat
Paul al verzameld had, kan ik wel twee
spreekbeurten samenstellen." dacht hij.
Erdal had op aanraden van Henk ook
een dichter gekozen. "Je kan de helft
van het praatje al vullen met reciteren."
Erdal had een mooie beginzin voor zijn
spreekbeurt gevonden bij Jan Hanlo.



Op de redactievergadering van de schoolkrant
vertelde Paul trots dat hij begonnen was aan
een roman die 'Het waas van Slowakije' als
voorlopige titel droeg. Wat hij niet zei was
dat hij niet veel meer dan een titel had.
Hij had een kaart van de Karpaten en een
reisgids aangeschaft en las biografieën
van Robert Maxwell, die uit die streken kwam.
Daar waar het vroeger Roethenië heette.
Anneke van Driest maakte hem attent op
'de Radetzkymars', een roman van Joseph Roth.

pagina 27



In Klagenfurt hadden Henk en Victor
de film Repulsion van Polanski gezien.
Op dat moment had Henk besloten
na het eindexamen een poging te wagen
om op de filmacademie toegelaten te worden.
's Middags waren ze in het Musil museum.
Een opdracht van de lerares Duits.
Henk plaagde Victor toen ze langs de
de lintwormbrom slenderden.
Victor was de zoon van Koen Stokhof
de uitbater van cafetaria 'Edelweiss'
in de Jacob Roggeveenstraat.

's Nachts kon je er Tony Sarie vinden
aan de gebakken lever met uien
of friet met paardenbiefstuk.
"Pa laat zich door niets stoppen."
zei Victor. "Een dubbele fractuur
van de schedelbasis als gevolg van
een overval niet en zelfs de gehate
'storingsdienst van waren' niet."
Henk was aangenaam verrast toen
hij hoorde dat Victor gitaar speelde.
Al was het in het kerkkoor. Maar hij
keek vreemd op van het baantje
als kraai bij begrafenisondernemer
Van Vroomshoop in Dukenburg.

pagina 26

Mark 'zonnebank' Antonisse was
de beschermer van zondebok
Victor Stofhok... eh Stokhof.
Victor was vanwege zijn grote
voortanden ook nog eens
met de naam Bugs gezegend.
Mark kon zijn ogen niet van
kastanjebruinharige Ien afhouden.
"Victor, denk jij dat één van de
twee... eh, het met haar doet?
"Ik weet bijna zeker van niet.
Volgens mij denken en weten
zowel Henk als Paul dat ze
geen kans bij haar maken."



"Ik heb vannacht bij Mark Antonisse
in de tent geslapen." bekende Ien.
"Maar niet verder vertellen hoor!
Het is geheim, strikt. Ik smeek je."
"Tja, dan had je het me niet moeten
vertellen, of tenminste kunnen
waarschuwen dat je me een geheim
ging vertellen. Dan had ik je gezegd
het niet te willen horen, hoewel...
Nu zadel je me met een verplichting op."
"Maar je kunt niet... als iemand..."
"Ik ben nu eenmaal een flapuit.
Vooruit, maar ik kan niks beloven."
"Pauhaul... en ook niet aan Henk."

pagina 25

Gelukkig was Henk weer op de been
net voor de schoolreis naar Oostenrijk.
Kötschach im Gailtal, Karintië.
"Mark Antonisse, jij wordt Ray Smith.
Je loopt al op tennisschoenen."
Aan het woord was Bert Glimmerveen,
leraar Engels en de regisseur van
een openlucht opvoering van
een paar hoofdstukken uit:
The Dharma Bums van Jack Kerouac.
"Ray Smith, de ik-figuur uit het
boek gaat in het gezelschap van
Japhy Ryder en Henry Morley
de Matterhorn beklimmen.
In de Sierra Nevada wel te verstaan."



"Henry Morley is een excentrieke
bibliothecaris en draagt een bril.
Ik stel voor dat Paul deze rol speelt.
Japhy is tamelijk klein van stuk.
Hij zet een alpinopet op en jodelt
voor hij aan een klimtocht begint."
"Iets voor Bugs" riep er iemand.
"Victor Stokhof, zou je dat willen?
Dat is dan geregeld. O... nog een
souffleur... Henk Samrink? Oké.
We beginnen ergens waar Morley
zich druk maakt over een luchtbed
terwijl hij zijn slaapzak vergeet."

pagina 24

Het paaltje dat het fietspad afsloot
voor andere weggebruikers was
uiterst doeltreffend gebleken.
Henk was er in volle vaart
met zijn Honda tegen op geknald.
Met in- en uitwendige kneuzingen
moest hij drie weken het bed houden.
Iedere twee dagen kwam Paul hem met
huiswerk overstelpen. Het was examenjaar.
"Immer mit der Ruhe, Paulus. Haal
liever uit de bibliotheek: Ik Jan Cremer."
"Het wordt vast een fraai lidteken,
zo lijkt het bijna een Schmiß."

De derde week hield Henk het niet
meer uit in bed en lag steeds
op de bank in de woonkamer.
Zijn moeder stopte een kussen
onder zijn hoofd omdat er al een
vettige plek op de leuning te zien was.
"Je zou zo'n kleedjes moeten hebben
zoals op tante Dewi's fauteuils.
Hoe heette zoiets? ... een antimassaker?"
Moeder proestte het uit en zei:
"Haakwerkjes tegen bloedbaden zeker?
Het is antimakassar, namelijk tegen
de Makassar haarolie uit Celebes.
Nu heet de plaats Ujung Pandang en
ligt op het eiland Sulawesi." Ze had
als meisje voor de Indische familie
de Roy van Zuydewijn gewerkt.

pagina 23



"Het ritme van de geiligheid" werd
opgenomen in Bitmap nummer vijf.
Nummer zes heette: Bitmap/Ponro.
Met: Tips & Trucs voor Leisure Suit Larry
fotohoekje De Natte Droom
en Henks Natte Droom Lied:
Ik heb zo'n gi ga gi ga gantische zak
Iedere keer, twee liter kwak
Gi ga gi ga gigantische zak
Ik heb zo'n ti ta ti ta tanische lul
Eén meter tien, elf schokken spul
Ti ta ti ta tinanische lul
Ik werd met zi za zi za zaad overstroomd
Oh wat een nacht, heerlijk gedroomd
Zi za zi za, met zaad overstroomd.



"U heeft mooi haar voor een Chinees."
Verbaasd keken Paul en zijn broer Willem
de medewachtenden bij de kapper aan.
Ze zouden opgestapt zijn, ware het niet
dat Paul net aan de beurt was.
"Wat zou die kwal niet allemaal
uit kunnen kramen terwijl hij mij
onder handen neemt?" dacht Paul.
Maar zij konden zich op de kapper wreken
door hevig van nee te schudden
toen hij de Chinees nog allerlei
haarmiddeltjes wilde aansmeren.
Beledigd hield hij zijn mond verder.

Intermezzo

Using Windows Live Translator
http://www.windowslivetranslator.com/
language Dutch to English
URL of my blog: http://jofels.blogspot.com
you will sometimes get a pretty accurate translation
like this one:

Varkens and a cow sheperd
Telemachos Odysseus' son
Thus they formed the small army
The combatants for the king crown
The javelins, sword and sharp arrows
They finished a lot of boyfriends
The Aigis as secret weapon
This way it exactly a mass sepulchre was

'varkens' are pigs (google translate gets it right,
but seems to stop at the first video or picture)
Or sometimes less accurate:

Becomes prescribed tomorrow as Kaatje. What?
Of your never never not, no way.
But Henk, if we there at the redactie
nou to force… what stands there… on
that they ask you also. I weet certainly…
Ien and Paul were by Anneke of blatant
asked as a member of school newspaper editorial staff.
A booklet with such a name only already, no.
And Anneke of blatant I cannot stand.
But to be silent concerning truth fool
in the role of chaperon… forget it.
On the Bruin, the teacher Dutch
Henk had stopped:
The sickness of the Bruin,
more her on the cheek
then on the vertex.
The sickness of truth fool,
more her on its pocket
then on its senior.

But always surprising
(Them hot Eva, instead of: her name is Eva)

Margo, your son are amorous to concerning its ears.
At changing on the station of Chiasso
in Switzerland he has let stand to its trunk.
He thinks only still but of Bea.
Aren't the Paul? Them hot Eva
She nevertheless ends up Este. And against Mo:
For the of the Robecchi Briquetti's,
where we the last stayed week.
He was well watched
by the vele brothers, even the youngster.
That always with their hands which
zwembroekjes of them sit.
One times they could have escaped.
They were with his and to
Rosolina Mare to the Adria are.
And calamari had eaten fritti there
from a greasy point pocket, hmmm.

pagina 22

Erdal en Henk fietsten gewoonlijk
samen naar school, totdat Henk
voortaan met de brommer ging.
Erdal woonde op kamers bij een
broer van zijn vader in de Rozenbuurt.
Op kamers? Meer een soort cabine
volgestouwd met elektronica.
Hij liet zich toejuichen vanaf het scherm
als hij zijn pensum voltooid had.
Het applaus na een live concert
van Nirvana. Ze speelden als
laatste nummer: Drain you.
En hij gaf het vingerteken aan
een verslagen schaakprogramma.



Op een Chesterfieldbank zaten Erdal
en zijn oom naar Bil Bul te kijken,
een jeugdkwis op TRT. Henk gaf
de Harakiri's boven aan Erdal nadat
hij hem zijn lied had laten lezen:
Zachtjes tikt de penis
tegen het maandverband,
het ritme van de geiligheid.
Waar moet ik heden
met mijn sperma heen?
Nu die weg is afgedamd.
Oh, oh, oh,
grijp die stijve roede
neem 'm in je hand
en ik bijt ondertussen
in jouw kousenband.
Kom lieve Clara
ik hou alleen maar van jou.

pagina 21

"Leen mij wat van je goorste porno, Boet.
Die het liefst ook nog enigszins grappig is.
Oude Harakiri's bijvoorbeeld.
Nee, ik zal ze niet bevlekken hoor.
Ik neem ze mee naar Erdal Ozipek.
Die scant ze en zet 't op diskette.
Ja ja, en ook op zijn harde schijf.
Hij verspreidt een eigen blaadje met
computertips en aanverwante poëzie.
Kijk dit hier onder andere:"

"En onze Henkie gaat de oplagecijfers
eventjes fiks opkrikken zeker?"
"Net als in de Engelse kranten op page three."
"Maar 'Bitmap' zal het blaadje vast ook
niet lang meer heten, jou kennende."
"Gek, daar had ik nog niet aan gedacht.
Heb je misschien een suggestie?"
"Noem het gewoon wat het is: porno of
op z'n Nijmeegs: pörno, purno, peurno."
Het bleef niet alleen bij schunnige foto's.
Henk schreef ook scabreuze liedjes.
Reken maar van yes.
Schuine akkefietjes.
Op een dag wel zes.

pagina 20

Bij Henk thuis speelden ze een zelf gemaakte
versie van Cluedo of 'Wie vermoordde dr. Black?'
Zo kon je er aan tafel horen:
Miranda van de Edah heeft de visboer vermoord
met een loden pijp, tegenover drankenhandel De Neut.
Ander locaties op het zelfgemaakte bord waren:
Chinees meeneem centrum Golden City,
vleescentrum De Vleespartners,
sigarenhandel Padilla,
dierenbenodigheden Dibeno,
zonnestudio Totaal,
autosloperij De Toekomst.

"Morgen als Kaatje verjaart." "Wat?"
"Van je never nooit niet, no way."
"Maar Henk, als wij er bij de redactie
nou op aan dringen... wat... er op staan
dat ze jou ook vragen. Ik weet zeker..."
Ien en Paul waren door Anneke van Driest
gevraagd als lid van de schoolkrantredactie.
"Een blad met zo'n naam alleen al, nee.
En Anneke van Driest kan ik niet uitstaan.
Om maar te zwijgen over Warenar
in de rol van chaperon... forget it."
Op de Bruin, de leraar nederlands
had Henk gedicht:
De ziekte van de Bruin,
meer haar op de wang
dan op de kruin.
De ziekte van Warenar,
meer haar op zijn zak
dan op zijn knar.

pagina 19

Uitgeput belandden moeder en dochter
op de terugweg in Lenzkirch bij Titisee.
Campingplatz 'Bauernhof' of zoiets.
Schnitzel Jägersoße en grote pullen bier.
Veel pullen bier gedronken met mensen uit Lith.
Het was gaan regenen en al laat geworden.
En ze waren te zeer aangeschoten om nog
een tent op te kunnen zetten. Maar gelukkig
werden ze uitgenodigd om te blijven slapen.
Door de boer van een huis verderop,
die zo mogelijk nog zatter was dan zijzelf.
"Dat kon niet alleen zijn klompvoet zijn, toch?"
Links en rechts Hermann ondersteunend,
wankelden zij gedrieën door de nacht.

"Margo, je zoon is verliefd tot over zijn oren.
Bij het overstappen op het station van Chiasso
in Zwitserland heeft hij zijn koffer laten staan.
Hij denkt alleen nog maar aan Bea.
Is het niet Paul?" "Ze heet Eva"
"Ze komt toch uit Este." En tegen Mo:
"Een dochter van de Robecchi Briquetti's,
waar we de laatste week logeerden.
Hij werd goed in de gaten gehouden
door de vele broers, zelfs de jongere."
"Die steeds met hun handen in die
zwembroekjes van hen zitten."
Eén keer hadden ze kunnen ontsnappen.
Ze waren met z'n tweeën naar
Rosolina Mare aan de Adria geweest.
En hadden daar calamari fritti gegeten
uit een vettige puntzak, hmmm.

pagina 18

Lingerie & Foundation Nobelle B.V. was

Henks werkgever in de zomermaanden.

Nog maar amper wakker fietste hij

naar het industrieterrein in Wijchen.

Met een palletwagen moest hij

in het magazijn goederen verplaatsen.

Zoals: beha's Foxy A-cup tot en met DD,

panty's zwart Lieutenant Uhura,

step-ins, korsetten, corseletten et cetera.

Hij had het geld nodig om een Honda

off the road machine te kunnen kopen.

Uit Padova kreeg Henk een prentbriefkaart

met een afbeelding van een fresco

uit het Oratorio di San Giorgio.

In het Engels getiteld:

St. Lucy Remains Immoveable

at an Attempt to Drag Her

with the Help of Oxen

to a House of Ill Repute.

En een tweede uit Piacenza met:

"De bronzen lever van Piacenza

dit jaar weer niet gezien.

Museum nog steeds in rinnovazione.

Groeten van Allard, Anton en Paul."

Een week later kwam er nog een uit Vaduz:

"Lieve groet uit Liechtenstein

ansichtkaart

bericht van zadelpijn.

Martha en Ien."

pagina 17

"Over kleuren en ogen gesproken, waarom
heb je er Athene's oogkleur niet in vermeld?
Jij, die zelf zo'n mooie groene ogen hebt."
"Hou op, Paul en kijk me niet zo aan.
Ik heb niet graag dat mensen me aanstaren."
"Omdat je ietwat loenst, is het daarom?"
"Nee, gewoon ik wil het niet. Toe Paul hou op."
Hier stokte de produktiviteit voor weken.
Ze wilde nog één couplet en één refrein maken.
Maar daarin moesten dan boek veertien tot
en met boek vierentwintig nog geperst worden.
Femios Terpioszoon bracht uitkomst. De naam
zou nog vaker in de gesprekken opduiken.

Een varkens en een koeienherder
Telemachos Odysseus' zoon
Zo vormden zij het kleine leger
De strijders om de koningskroon
De speren, zwaard en scherpe pijlen
Zij maakten vele vrijers af
De Aigis als geheime wapen
Zo was het net een massagraf

Maar Femios Terpioszoon ontsnapte
En zong nog lang nadien dit lied
Wie schoof mijn bed nou terzijde?
Penelopeia dat gaat niet

pagina 16

Met waspropjes in onze oren
De kapitein bonden we vast
Zo voeren wij langs de Sirenen
De angst van elke varensgast
De monsters Skylla en Charibdis
Zij waren onze ondergang
Alleen Odysseus greep een balk vast
en dreef zo negen dagen lang

Maar in Kalypso's welvend grotje
En zogenaamd met tegenzin
Verbleef hij zeven of acht jaren
Tot dat hij beu was van 't gespin

Nausikaä met blanke armen
Vond hem toen nakend aan het strand
Faiaakse roeiers nadien stenen
Geworden door Poseidons hand
Zij brachten hem onder verdoving
Voorzien van prachtvolle cadeaus
Naar Ithaka zijn eigen eiland
Bedankt koning Alkinoös

't Was Forkys' haven der Najaden
Waar hij door Pallas' kleurspoeling
Troebele ogen en in vodden
Metamorfose onderging

pagina 15

Genoeg van goddeloze Kyklopen
En ruzie om de rijke buit
Gedecimeerd door Laistrygonen
De vloot telde nog slechts één schuit
Met Hermes' tegenkruid gewapend
Weerstond hij Kirkes toverkracht
Bevrijdde hij zijn kameraden
Van knorgeleuid en varkensvacht

En toen een bange reis naar Haides
Dat hele enge schimmenrijk
Waardoor we twee keer zouden sterven
Als ik het achteraf bekijk

"Ik sta versteld, hoewel mijn korte
versie toch ook iets had, niet?
Erembië, waar ligt dat?
Hoe lang gaat het geheel
op deze manier worden?
En kan je het helemaal zingen?"
"De achtregelige verzen zing je op:
'Met kakkerlakken in de midscheeps'
en die van vier regels op:
'Die van zijn moeder op de kade'.
Maar ik heb nog meer."

pagina 14

"Die laatste zin, daar ben ik zelf
niet zo gelukkig mee." gaf Ien toe.
"Juist wel, past goed bij Ajax en
de cup winnen van... laten we eens kijken,
Istanbul... Fenerbahce. Wat zeg jij Henkie?"
"Prachtig, maar ik met mijn 'dirty mind is
a joy forever' had voor 'gevoosd' gekozen.
En van 'Trojer' zou ik 'dromer' gemaakt hebben.
Door dromer Paris nu gevoosd.
Wat me aan Paris zo bevalt is
dat hij een luchtfietser is, een fantast
die bovendien liever op zijn lier speelt dan..."
"Ja ja, maar die wel Achilles in zijn hiel schoot."
En Paul meende ook: "Mijn Ajax, uitgegleden
in de koeienvla of is het koeienvlaai,
kan dat er op een of andere manier niet in?"

Nog Ismaros stad der Kikonen
In as gelegd dan terug gekeerd
Bij ronding van kaap Maleia
Zijn wij 'm evenwel gesmeerd
Naar Kreta, Kypros, Sidon varen
Voor barnsteen, zilver en ivoor
Aigypte, Erembië waar ligt dat
Verloren Menelaos spoor

Dankzij de Boreas in de zeilen
En dan Kythera nog voorbij
Belandden wij bij bloemeneters
Lotofagen heel gastvrij

pagina 13


"Toen wij van Rotterdam vertrokken..."
"Wat Henk ga je er al van door?"
"Nee, maar zing eens Ithaka voor Rotterdam."
"Toen wij van Ithaka vertrokken,
met de Edam... hoe heette hun schip?"
"De Odysseia in één lied te willen persen,
dat was vragen om moeilijkheden." vond opa.
"Bovendien begon de tocht in Ismaros.
Het voorafgaande is Ilias. En dan dat 'wij'.
Alleen Odysseus keert terug."
"We zien wel." Pauls lijfspreuk.
"Desnoods stoppen we de Ilias
en de Odysseia in één lied."
Ien deed Pauls blaadje in het schrift.
"Ik zal er thuis nog eens naar kijken."

Ons zwarte schip met de rode boeg.

Toen wij van Ithaka vertrokken
Om te gaan vechten in de Oost
Voor schone Helena van Sparta
Door Trojer Paris nu gekoosd
Toen hadden wij een gisse jongen
Laërtes' zoon bij ons aan boord
Die Kalchas' dromen transformeerde
Tot houten paard als slotakkoord

Die na de zege op de Trojers
Ook kleine Ajax nog versloeg
En zo het mengvat en de os won
Die kampioen uit onze ploeg

pagina 12

Odysseus van Ithaka
strijdend voor
de schone Helena
versloeg Ajax
door Athene's koeienvla.
Dreef wat af
naar het eiland Ogygia.
Kalylyso's grot
ruilde hij voor Nausikaä.
Vertelde haar
van Lotofagia,
van Kykloop en Aiaia,
Charibdis en Trinakria.
Weer thuis bij Penelope,
na een filipica,
kregen alle vrijers
de pijl van ongena.

"Het is niet O'dysseus maar Odys'seus
en klinkt dus niet als "yellow sun",
mocht dat jouw bedoeling zijn.
Zo is er met het metrum iets mis.
En die filipica is zeker de strijdrede
waar Philippus van Macedonië
later zijn naam aan ontleende?"
Ien had nog meer kritiek: "Die vrijers,
ik meen dat er één of twee ontsnapten."

pagina 11

Waartoe slechts vrienden amuseren?
Ik wens de aandacht van iedereen
en ik zal u met mijn gaven eren
die ik aan mijn vrienden ontleen.
Niemand verschuldigd, wel beseft,
gewoon omdat ik het niet laten kon.
Enfin, hoe het ook zij, het betreft:
verhalen die ik grotendeels verzon.
Tragikomisch in het duister tastend
mijn expanderende brein ontlastend.
Besluiteloos met opgeheven hoofd
totdat de vlam is uitgedoofd.

De verjaardag van opa.
"Eenentachtig jaar
wel een beetje raar
zit op hete kolen."
Zo spotte Henk een beetje.
Opa en Henk konden het goed
met elkaar vinden. En aan Ineke
bekende opa: "Was ik nog maar jong."
Henk, nog in 'Doe maar' sferen:
"Onder de flatgebouwen
van de stad
naast jououww."
Paul wachtte op een goed moment
om zijn nieuwste creatie te laten lezen.

pagina 10

"Kinell, what happened here?" vroeg Tony
Ien staat het nog helder voor de geest.
Een van die ruzies dat haar moeder zei:
"Zoals je ziet heb ik de stal uitgemest.
Niet dat ik iets weggegooid heb hoor."
"You've done the windows."
"Afgaande op je gezicht is dat
niet als compliment bedoeld."
"No, now my zebra has gone."
"Je zebra? Toch niet die duivenflats?"
"In the end it had only three legs
but still..." En vanuit de badkamer:
"My coyote as well! I still remember
how it looked like: staggering away
after a copieus meal."

Vrijdagmiddag in café 't Geniale Renpaard.
"Jongens, ik heb een schrift aangelegd
van alles wat we tot nu toe maakten."
Hooguit een bladzijde of tien, maar in de
soms euforische gedachten van Paul,
kon dat wel eens uitgroeien tot... zoiets
als Onegin, waar hij nu weer in de ban van was.
Maar de meer nuchtere Henk onderbrak Paul,
"Wel nee, je moet nooit iets echt gaan nadoen.
Het is toch genoeg te weten dat hij van alles
gebruikte... liedje, brief, roman, vers en dat hij kon
uitweiden of er mee kappen wanner hij dat wilde.
Trouwens wij moeten ook niet te veel
met poëzie en helden gaan dwepen.
Anders beginnen we nog op die creeps
uit Dead Poets Society te lijken.
Maar die versie van het voorwoord
waar Paul een negen voor kreeg,
schrijf die maar in je schrift, Ien"

pagina 9

"Wat eten we vandaag, mam?"
"Pererijst." "Nee, maar echt?"
"Dat zie je nog wel, maar met een
gezinszak chips achter de kiezen
heb jij straks geen honger meer.
Het wordt spaghetti met zeebeesten.
Heb jij niks beters te doen
dan tekenfilms te kijken?"
"Niet alle tekenfilms zijn dom hoor.
Weet je wat ik net zag? Een eekhoorn
die een mens speelde die met z'n stem
nadeed hoe muziekinstrumenten
de menselijke stem nadoen."

Ze woonden in een veel te groot hoekhuis.
Niet slecht gelegen aan de Timorstraat.
Tussen de fietsrekken en de voortuin
stond in het grind een blauw bord
waarop te lezen viel:
Tandarts Haverkamp
voor afspraken
telefoon 002349
En met een viltstift stond geschreven:
double o' two
three four nine
that's my number.
Martha wilde niet meer Sarie heten
sinds Tony was weggegaan.
Maar Ien hield haar oude naam.
Ien Haverkamp, ze moest er niet aan denken.

pagina 8

Ook de gepensioneerde etruskoloog
opa Allard deed een duit in het zakje
en vermaande zijn kleinzoon.
"Denk eens aan de klassieken.
Je zit toch op het Gymnasium.
Dodenrijk van Tartaros
Hypnos' huis
en ook dat van Thanatos."
Maar de allermooiste was toch
van zus en actrice Monica
die hen op zondag kwam opzoeken.
Zij schudde er een uit mouw.
"Tenderfoot uit Trinidad
zijden sok
had nog nooit echt liefgehad."

De Potjes woonden in de professorenbuurt.
in de professor Drossaert Lullofsstraat.
Bij de oude mensa. De wijk heette Galgeveld.
Opa zat boven bij de warme kachel
ofschoon er centrale verwarming was.
Zijn woorden bleven in Paul gisten
en hij bladerde op goed geluk in een
boek met Griekse mythen en sagen.
Zijn oog viel op de Odyssee.
Die nacht vocht hij in een veldslag
tussen ridders hoog te paard.
Massa's bloed stroomden in het
rioleringsputje van het plein voor hun huis.

pagina 7

Er ontstond een hele Ecuador-rage
ten huize van de familie Pot.
Pauls moeder had een links verleden
en maakte er een op Vietnam.
"Ho chi min uit Vietnam
oude man
een sandaal uit autoband."
Ook oudste broer Willem
liet zich niet onbetuigd.
Hij was ooit unifiller in Libanon.
"Unifil in Libanon
blauwe pet
en een nacht in Tell a Wip."

Vader Ton Pot, van beroep cryptoloog
bij het Universitair Computer Centrum,
verraste iedereen en maakte er een
waar Paultje niet aan kon tippen.
"Strooie hoed van Panama
tautologie
uit Midden Amerika."
Waarop Paul zijn vader plaagde.
"Krullebol uit Senegal
berekende
het hoogste priemgetal."
Mo serveerde 's avonds:
"Erwtensoep van Nederland
met veel prei
en ook een varkenspoot."

Pagina 6

“Die imaginaire Zahlen sind
ein feine und wunderliche
Zuflucht des göttlichen Geistes,
beinahe ein Amphibium
zwichen Sein und Nicht-sein.”
De leraar wiskunde Heinz Widerporsten
moest zonodig Leibnitz weer eens citeren.
“Als we weten dat:
i² = 1 en j² = 1 en k² = 1
en bij quaternionen vermenigvuldiging
niet langer commutatief is, zodat:
j = -k * i = i * k
welke formule hebben we dan voor...”

Ondertussen fluisterden Ien en Henk:
“Wat zijn die leraren toch saai.
Behalve die van Russisch dan.
Hadden wij bijvoorbeeld maar
zo'n aardrijkskundeleraar
als Konstantin Paustovskij had:
Tsjerpoenov de tovenaar
met zijn kabinet vol flessen.
Water helemaal uit de Limpopo.”
“Henk Samrink opletten. Allicht is
Ineke interessanter dan wiskunde.
Maar jouw cijfer hangt tussen
een vijf en een zes, dus...
z (a,b) = a + b * i = r (cos ф + i sin ф)
waarbij -л < ф ≤ л en ik geef jou

de volgende formule te bewijzen:

z¹º² + 999 z³³ – л z² = -417 + i”
“U weet ook wel dat ik dat niet kan.
Die complexe getallen zijn mij
een tikkeltje te complex.”

pagina 5

“ah nee... veel te koffieshopperig
en alleen het begin klopt met de wijs.
Wacht ik zet de plaat even op.”
Jaap Bakkers rijmwoordenboek
had Paul dus aangeschaft.
“Er staan ook rijmschema's in en
hoe het zit met jambe en trochee.
Yellow sun of Ecuador, is dat
nou een viervoetige trochee?”
'yel-low sun of E-cua-dor'
streepje boogje, streepje boogje,
streepje, boogje,streepje
“Ik geloof van wel.”
En uit de atlas haalden ze
maar liefst dertig landen
die klonken als Ecuador.
“Hee kijk, de hoofdstad
van Tuvalu heet Funafuti.”

“Bijvoorbeeld op Griekenland kan:
geile zon van Griekenland,
Venus' broer,
jij hete stokebrand.”
“De woorden 'Venus broer'
voor 'lead me on' dat kan wel,
maar 'jij hete stokebrand'
is geen viervoetige trochee
zoals 'to the girl that I adore'.
'gloeiend hete stokebrand' misschien?”
Een volle prullenbak later...
zangeres van Mexico,
zonder naam,
streepje boogje,
streepje boogje tremolo.
“Hehenk” riep moeder
van onder aan de trap.

pagina 4





"Over platen gesproken...
daar kwam ik eigenlijk voor.
Die hond van jullie, Monza,
die heet toch naar dat liedje
van Ferrari, die Brabantse band?"
"Ja met de onvergetelijke zin:
It's a pity that she can't talk,
cause Monza is my dog. Goed hè..."
"Nou en een ander liedje van hen,
Yellow sun of Ecuador, daarop..."
"Dat is niet van Ferrari, dacht ik.
Boet zou het vast wel weten.
Wacht, ik vraag het pa."



"Het zijn de Classics, hier heb ik hem.
De elpee Pappa Peppone.
Op de hoes staat: Killroy Weert."
"Hoe dan ook Henk, op die melodie
heb ik ook iets geprobeerd te maken."
Rooie lieb,
rooie lieb van Libanon
die herschiep
mijn halve pantheon.
Heden diep
ik uit een nieuwe grabbelton.
Bliep, bliep, bliep,
een reuzencyclotron
en hieperdepiep
een rijmlexicon.

pagina 3

Hondengeblaf klonk op toen Paul de poort
opende en de binnenplaats betrad
van Samrinks veste in de Ananasstraat.
Het waren de Duitse herders Monza en Kazan.
Monza kwam op een holletje aangelopen en
vader Walter stopte Kazan in de aanhanger
achter de Opel Ascona. De namen van beide
honden waren in rode plakbandletters
op het rijdende hondenhok aangebracht.
Mevrouw Samrink, Mirjam, riep
tegen Henk naar boven: "Laad jij
die dozen en kisten in de Transit,
nou Boet er niet is... daar heb je Paul."
Henk wenkte hem uit het open raam.

Broer Boet lag in het ziekenhuis.
Moet je horen wat een zeldzaam geval.
Hij werd vanmorgen wakker
en vond tot zijn grote schrik
een drol liggend op zijn navel.
Toen ging hij naar de dokter en
die zei: "Hoewel de darm geknapt is
noemen we dat een navelbreuk."
Dus ging Henk hem morgen vervangen
op de tweedehands platenmarkt.

pagina 2

De moeder van Paul noemen we Margo of Mo.
Niet slechts om "mevrouw Pot" te vermijden.
Jongste broer Anton wilde de volgende dag
als zon verkleed naar het schoolfeestje gaan.
Mo dacht over een eenvoudiger kostuum
en kwam met een pijp en pet van zolder.
Henk was degene in de volle keuken
die tamelijk handvaardig was.
Hij vroeg om een schaar en dozen
en maakte een mooie stralenkrans
van rode en gele kartonnen stroken.
Kleine Anton was in zijn sas.
"Hier, Henk en Ien delen jullie dan
deze lekkere kersenpannenkoek."

Op Pauls kamer, na wat talmen,
kwam Ien er mee voor de dag.
"Ik heb iets op papier gezet.
Een lied is het eigenlijk niet geworden.
Ik liep steeds met een zin in mijn hoofd,
uit een liedje, maar miste de melodie."
De liefde van de man
gaat naar de maan
en komt eigenlijk
ook daar vandaan.
De liefde van de vrouw
komt van de wind
en gaat grotendeels
op aan haar kind.
De liefde van het kind
is voor het dier
want het leeft nog
in het nu en het hier.

pagina 1

"Paul, is het goed als ik vanavond
bij jullie langs kom?"
"Nou ik heb anders een afspraakje
met ene Loes in café Bruintje."
Ien aarzelde even ... "Loes? ..."
"Klaassen, dubbel a dubbel s."
"En café Bruintje? Trouwens ...
jij hebt nooit afspraakjes
anders dan die met mij en Henk."
"Nou, dan kom maar langs.
Het is uit een commercial.
Ik dacht dat je 'm wel kende.
Afijn, Henk komt waarschijnlijk ook."

Het kwam goed uit dat Ien en
Henk meestal naar hem kwamen.
Iens moeder was tandarts
en wie ging er nou graag
naar het huis van een tandarts?
Bij Henk thuis kwam hij wel eens.
Een drukke bedoening en
ze praatten er zo luid en vaak
over die verdomde draaiorgels.
Of waar ze ook mee bezig mochten zijn.
Om maar te zwijgen over die honden.